ολα θα πανε καλα

ο άνεμος φύσηξε τα μάτια του μακριά...

2012-01-25T01:22:00.008+02:00

η βροχή,πάλι

2012-01-24T07:59:00.003+02:00

Αυτό το ξημέρωμα. Τώρα που το σκέφτομαι, θα έπρεπε η εξημέρωση να ανήκει στην ίδια ρίζα - ας πούμε να είναι μια αυγή, μεταφορικά. Από εδώ που κάθομαι βλέπω το απέναντι δέντρο. Έβρεχε σιγανά και ασταμάτητα όλη νύχτα. Και σκέφτεσαι, θες δε θες, την Κική Δημουλά όταν σιγοβρέχει, συνεχώς, τη νύχτα. Στο δρόμο κάτι κινείται. Όμως μέσα υπάρχει ακόμη μια ησυχία και γράφω στον υπολογιστή αθόρυβα, σα να πατάω στις μύτες, μην ταράξω τον γαλήνιο ύπνο κάποιου που κοιμάται στο δωμάτιο σαν αθώος.

περίεργες συμπτώσεις...

2012-01-23T10:01:00.001+02:00

"two sisters"

Η Ελένη, η μικρή αδελφή της γιαγιάς,έφυγε χθες, πλήρης ημερών,την ίδια μέρα και ώρα με τη γιαγιά.

for a change...

2012-01-20T10:38:00.000+02:00

Έχω βάσιμες υποψίες ότι κάποιος θέλει το καλό μου.

2012-01-18T17:43:00.002+02:00

Μια απίθανα μουντή, φθινοπωρινή μέρα. Έμοιαζε με παρισινή, αν εξαιρέσεις το νερό που δεν έπεφτε σε ψιλές σταγόνες αλλά σε κανάτια. Αγγελόπουλος και Φλώρινα για να σου δώσω να καταλάβεις. Αν ήταν νύχτα, που δεν ήταν, το σκηνικό θα ήταν άνετα από φιλμ νουάρ. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου καθόταν η ξανθιά κοπέλα με το ταψί το παστίτσιο που ήταν ακόμα ζεστό. Το αυτοκίνητο θα μύριζε μετά για ώρες αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά του μοσχοκάρυδου. Αν πέσει αρκετό στο φαγητό, κάηκες - εκτός κι αν έχεις γερό στομάχι. Τα σκυλιά δεν ακούγονταν αλλά στην πραγματικότητα παραμόνευαν πίσω από το πορτάκι της αυλής, σαν εκείνα τα περίεργα παιδιά που βγάζουν παιχνιδιάρικα τη μισή μουρίτσα πίσω απ' την πόρτα να δουν τον επισκέπτη. Το πράσινο δερμάτινο παλτό έσταζε από τη βροχή μέχρι να μπω. Μια δυνατή μυρωδιά καφέ και δέρματος ερχόταν από μέσα. Αφέθηκα για λίγο σε μια φιλόξενη αγκαλιά, για δευτερόλεπτα. Μετά τοποθέτησα ό,τι είχα φέρει στο ωραίο τραπέζι του γραφείου. Μ' έβαλε να καθήσω κοντά στη τζαμαρία. Η βροχή έπεφτε κατά ριπές - πότε δυνάμωνε πότε λιγόστευε προς το απόγευμα. Από την καρέκλα του σκηνοθέτη έβλεπες το γκαζόν απέναντι, μια ωραία πράσινη ανοιχτωσιά που δε συνηθίζεται στις πόλεις. Κοιτούσα αρκετές φορές κάτω, το πάτωμα, κι αυτό από συστολή ή διάθεση για μια πιο ισότιμη ματιά με τον συνομιλητή. Πολλές ηλεκτρικές συσκευές, λάπτοπ, εκτυπωτής, τηλέφωνα σταθερά, τηλέφωνα κινητά, τηλεκοντρόλ...Βιβλία, χαρτιά, κλειδιά, συρτάρια, τσιγάρα, αναπτήρας.Το αιρ κοντίσιον έβγαζε αφύσικη ζέστη - λίγο να το έκλεινες, πάγωνες. Έπιανε να νυχτώνει. Ένα μελαγχολικό απόγευμα με μισάνοιχτο, φεύγοντας, ουρανό. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, θυμήθηκα μια ατάκα από μια ταινία που με είχε σημαδέψει όταν την είχα πρωτοδεί, στην εφηβεία μου: je t'offre de ce qui existe, ce que je peux de meilleur.

2012-01-13T12:43:00.001+02:00

Οι πιο ευγενικοί κάτοικοι-ψυχές αυτής της πόλης κρύβονται κάτω από αυτοκίνητα όταν έχει άσχημο καιρό, τρυπώνουν μέσα από φωταγωγούς και μικρά περάσματα τις κρύες νύχτες διεκδικώντας μια ζεστή γωνιά και, οι πιο θαρραλέοι, πιάνουν μια θέση στο χαλάκι της εξώπορτας. Δε σε στέλνουν ούτε στον αγύριστο ούτε αδιάβαστο. Δεν είναι προκλητικοί, δεν πληγώνουν, δεν εγκαταλείπουν, δεν είναι ανθρωποφάγοι. Έχουν ανθρωπιά.

ο μοναχός και ο λύκος

2012-01-12T05:18:00.002+02:00

2012-01-06T20:16:00.001+02:00

Μόλις είχα περάσει το Αγρίμιο, προορισμός ήταν ο Βόλος και η απόσταση ήταν ακόμη κάπου τρεις ώρες περνώντας απο περιοχές δύσβατες, με γκρεμούς και κακή σήμανση, χιόνι και πάγο στο οδόστρωμα. Πήγαινα με μηχανή. Οδηγούσα ασταμάτητα γεμάτες έξι ώρες μέχρι που πήρε να βραδιάζει ή λίγο πριν και κατέλυσα σε ένα μικρό καφενείο που ήταν και κάτι σαν παντοπωλείο μαζί, από αυτά τα μέρη που συναντάς καμιά φορά στην απομακρυσμένη Ελλάδα. Ήθελα να πιώ κάτι να ζεσταθώ και να πάρω και τίποτα για το δρόμο. Η λάμπα κρεμόταν γυμνή πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων βγάζοντας ένα αδύναμο, χλωμό φως ίσα για να βλέπουν να παίζουν χαρτιά. Έπιναν ελληνικούς και συζητούσαν. Μόλις ακούστηκε το κουδουνάκι της εισόδου γύρισαν παραξενεμένοι και με κοίταξαν - θα έλεγα - καλύτερα - με ζύγισαν με το μάτι τους άλλοι κοιτάζοντας κατάματα κι άλλοι σκύβοντας το κεφάλι, μέσα από τα γυαλιά πρεσβυωπίας. Μετά γύρισαν σε αυτό που έκαναν. Δυό γυναίκες με πλησίασαν να με ρωτήσουν τι ήθελα να μου φτιάξουν στο μικρό κουζινάκι κι αν γύρευα κάτι. Τους ζήτησα ζεστό τσάι και τις ρώτησα αν έκανα καλά που σταμάτησα μ'αυτό τον καιρό.Συμφώνησαν μ' ένα νεύμα, με έβαλαν παράμερα να στεγνώσω τα μαλλιά μου από τη βροχή και να καθίσω να ζεσταθώ δίπλα στη σόμπα. Είχα ανησυχία για το υπόλοιπο της διαδρομής και δεν υπήρχε και χάρτης. Οι γυναίκες με πήραν παραδίπλα σ' ένα δωμάτιο σαν παλιά κάμαρη με τα στοιχειώδη απαραίτητα: ένα κρεββάτι, μια ντουλάπα με οβάλ καθρέφτη σαν της γιαγιάς, ένα μικρό τραπεζάκι εν είδει κομοδίνου, μια παλιά καρέκλα. Ακούμπησα τα λιγοστά πράγματά μου και έβγαλα τα ρούχα μου.Έπεσα σαν κούτσουρο στο στρώμα κι αμέσως αισθάνθηκα μια πρωτόγνωρη ζέστη και ασφάλεια. Από μέσα ακούγονταν χαμηλόφωνες κουβέντες, νανουριστικές, μύριζε τσιγάρο και από την χωρίς κουρτίνα τζαμαρία απέναντι, μέχρι που θα με πήρε ο ύπνος έβλεπα τον άσχημο καιρό που φώλιαζε στα δέντρα. Μάλλον είχα κάνει καλά που δέχτηκα να μείνω.

wild is the wind

2012-01-06T14:12:00.001+02:00

Βγήκαμε στη βεράντα με τον Μαρκιανό να μαζέψουμε πάνω από πενήντα μεγάλες γλάστρες και ζαρντινιέρες πριν απογειωθούν και μετά προσγειωθούν σε απίθανα μέρη. Να τις προστατεύσουμε από τον τρελό αέρα και τη βροχή που θα ξερίζωναν τα φυτά. Κάναμε γρήγορα και μπήκαμε μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού. Μακάρι να γινόταν το ίδιο εύκολα και γρήγορα, το ίδιο αποτελεσματικά και με το έμψυχο υλικό, όταν αυτό κινδυνεύει να ξεριζωθεί.

λεωφόρος

2012-01-03T20:28:00.001+02:00

Όταν ο άλλος απουσιάζει, δύσκολα μπορείς να μιλησεις γι'αυτόν σ' έναν άλλο χωρίς να κοντοστέκεσαι κάθε λίγο και να ρωτάς ενδόμυχα τον εαυτό σου αν τα πράγματα έγιναν έτσι ή αλλιώς. Αν η πρόταση ειπώθηκε με τονισμένη αυτή τη λέξη περισσότερο παρά την άλλη. Δύσκολη - αν όχι ακατόρθωτη - η αυτολογοκρισία όταν περιέχει κυρίως και τον άλλον - λιγότερο εσένα. Αυτή τη λεωφόρο την έχω διασχίσει πολλές φορές και ως παιδί και αργότερα ως μητέρα. Με αυτοκίνητο, πάνω σε μοτοσυκλέτα, με ταξί, με τα πόδια. Τα μπαλκόνια, τα οχήματα, τα βλέμματα των τωρινών ανθρώπων διασχίζουν κι αυτά τα σώματα και τις ψυχές χωρίς όμως να τα ακουμπούν - γλιστράνε πάνω τους και πέφτουν προς τα κάτω μέχρι το επόμενο ερέθισμα. Εκεί που είναι τώρα αυτή η καφετέρια, κάποτε ήταν ένα παντοπωλείο. Μπαίνω στο εσωτερικό της και προχωράω για να καθήσω και ξέρω πως εκεί περίπου ήταν το σταντ με τις σοκολάτες και οι κονσέρβες με τη γλυκιά σάλτσα. Παλίμψηστο. Είμαι η ίδια και ταυτόχρονα δεν είμαι - μέσα μου αντηχεί ο απόηχος των γεγονότων. Καμιά φορά μου συμβαίνει να προχωρώ βιαστικά σκύβοντας το κεφάλι σα να ντρέπομαι που έχω μεγαλώσει και σίγουρα αλλάξει - τα κτήρια όμως κι όλο το άψυχο υλικό, ακίνητα εκεί για δεκαετίες, δε σφάλλουν ποτέ για το ποιος πέρασε την πόρτα τους, για την αντανάκλαση του προσώπου ενός παλιού γνώριμου στο τζάμι τους.

καλά Χριστούγεννα!

2011-12-23T21:22:00.002+02:00

Έτσι κρύο που ήταν και με δύσκολη καμινάδα, ο Αη-Βασίλης δεν ερχόταν ποτέ στο σπίτι. Κι ούτε που θυμάμαι ένα δώρο του να μας περιμένει κάτω από το έλατο - ψέματα: θυμάμαι μια χρονιά μόνο, έναν Αη-Βασίλη καθιστό, με λυγισμένα γόνατα - προφανώς καθόταν σε κάποια κατασκευή με παγκάκι αλλά οι μεγάλοι σκέφτηκαν να μου το δώσουν χωριστά. Εκτός κι αν είχε πάθει αγκύλωση από καμιά οστεοαρθρίτιδα που τον τριγύριζε, μέρες που ήταν, και με τόσο ποδαρόδρομο. Ήταν μια κούκλα Άη-Βασίλης που δε μου άρεσε να πω την αλήθεια και μου έφερνε και αμηχανία. Γιατί μου έφερνε ως δώρο τον εαυτό του, σε μικρογραφία; Είχα για χρόνια την υποψία πως εκείνη τη χρονιά δεν είχε καθόλου γούστο. Μετά πίστεψα πως για κάποιο λόγο μάς ξέχασε τελείως και είπα να κόψω τις φιλίες μαζί του και τα γράμματα. Έπειτα έπιασε να στέλνει χρήματα σε φακέλλους. Απ' τ' ολότελα...

Αυτά τα Χριστούγεννα αγόρασα από νωρίς ό,τι ήθελα από ξύλινα στολίδια - έχω, βλέπεις, και τις γάτες, αλλά τα προτιμώ κιόλας - και έκανα ό,τι νόμιζα ομορφότερο στη βεράντα. Στόλισα τα φυσικά δέντρα με άθραυστες μπάλες και, για να είμαι ειλικρινής, το χάρηκα σαν παιδί. Κάθε μέρα κοιτούσα μέσα από τα παράθυρα τον κήπο μου κι όλο και κάτι έβαζα στα κλαδιά - μια κορδέλα, μια ξύλινη μπάλα, ένα γκυ. Δεν έχει την ίδια μαγεία υποθέτω με το αν ήμουν παιδί αλλά και τώρα που μπόρεσα να το κάνω όπως το είχα χρόνια σκεφτεί, ωραία ήταν.

Παραμονές Χριστουγέννων. Θα ήθελα πολύ να ερχόταν μια μέρα ο φίλος μου ο Σταύρος, να πάμε την καθιερωμένη μας βόλτα για λουκουμάδες στο Σύνταγμα, να μοιραστούμε τόσα νέα μετά από καιρό και να χαρούμε ο ένας τον άλλον. Σα χθες έφυγε. Για τη νέα χρονιά θα ευχηθώ σε μια γενναία γυναίκα που δίνει τη δική της μάχη να πάνε όλα όσο γίνεται καλύτερα,να συνεχίσει να έχει το θάρρος και τη δύναμη που δείχνει. Αν ήταν να γίνει ένα θαύμα θα διάλεγα ένας αγαπημένος φίλος να μπορέσει να ξαναδεί και όλα τα παιδιά που μένουν στα αζήτητα και που τα είδαμε πριν καιρό στους Πρωταγωνιστές να περιμένουν να έρθει κάποιος να τα πάρει, να βρουν σύντομα ένα ζεστό σπίτι και μια αγκαλιά.Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη τα χρήματα αλλά ανθρώπους που να είναι ικανοί να τους εμπιστευτούν.

Στέλνω τις ευχές μου για καλά Χριστούγεννα στους φίλους μου και σε όλους όσοι περάσετε από εδώ,κι ας ακούγεται κοινότοπο και χιλιοειπωμένο.Οι ευχές είναι πάντα ευχές.

Και από σένα,γιαγιούλα,θα ήθελα να μου στείλεις ένα αστέρι και μια ευχή και να έρθεις μια από αυτές τις γιορτινές νύχτες στ'όνειρό μου να κάνουμε λίγο παρέα όπως παλιά, να πούμε τα δικά μας και να με κρατήσεις για λίγο στην αγκαλιά σου. Όσο κρατάει ένα όνειρο.

Καλά Χριστούγεννα!

οι λέξεις

2011-12-21T18:27:00.001+02:00

Ανάμεσα στα πολλά λεξικά που κυκλοφορούν ωραίο θα ήταν να είχαμε κι ένα που να το λέγαμε "συναισθηματικό","φανταστικό" ή καλύτερα "συνειρμικό".Έχουμε ένα σωρό ετυμολογικά, ορθογραφικά, συνωνύμων, κλπ. Οι λέξεις κουβαλάνε το συναισθηματικό τους βάρος. Έτσι το "έλειπες σήμερα" θα έπρεπε να γράφεται πιο σωστά "έλυπες" για να δείχνει τη νοσταλγία ή τη λύπη. Το όμικρον της βροχής στο παρμπρίζ θα ήταν ίσως καλύτερα να γραφόταν με ωμέγα - ένα ωμέγα είναι σα να δημιουργεί δύο μισές σταγόνες που το βάρος τους ενώνεται και κατρακυλάει προς τα κάτω.Το ρύζι, έτσι λεπτοί και σαν γιώτα που μοιάζουν οι κόκκοι του, θα μου πήγαινε ωραία να γραφόταν με δύο γιώτα και το ρεβύθι εξαιτίας του σχήματός του που είναι σα μικρή σφαίρα θα μου άρεσε να λεγόταν ροβύθι με όμικρον. Άλλωστε έχω την εντύπωση ότι κάπου το έχω δει γραμμένο κι έτσι, σε κάποιο παλιό ανάγνωσμα. Η εικόνα στο Διαδίκτυο, η κάθε εικόνα, νομίζω πως θα έπρεπε να ξεχωρίζει από τις αγιογραφίες ή τις εικόνες στο χαρτί ως e-κόνα ενώ οι κάθε λογής βιταμίνες που παίρνουμε για την ενίσχυση του οργανισμού θα μου πήγαινε να γράφονταν με ύψιλον στη θέση του δεύτερου γιώτα - από την άμυνα.

Καλό βράδυ σε όσους περάσουν.Το βράδυ πιστεύω πως είναι πιο σωστό να γράφεται με ύψιλον παρά με γιώτα - με το γιώτα μοιάζει να καραδοκεί κάποιος αόριστος κίνδυνος στο βράδυ ή να είναι για κάποιο λόγο σύντομο ενώ με το ύψιλον μου δημιουργείται η εντύπωση πως θα κοιμηθείς περισσότερο, καλύτερα και πιο βαθιά.

λακω(α)νικές προσεγγίσεις

2011-12-20T15:16:00.000+02:00

Δόσται μου τοις λαίξης σας, για όπιες θα ίχαται απωρεία τι μπορί να σιμένουν. Πρωσφέρωντε/πρωτείννωντε εξιγίσης - τημέ παρανοϊκέ.

2011-12-19T01:43:00.005+02:00

2011-12-17T14:59:00.001+02:00

Συχνά οι άνθρωποι διαπράττουμε πολύ σοβαρά σφάλματα για να μπορούμε μετά, μέσω των δεύτερων σκέψεων ή της επανόρθωσης που χρειάζονται χρόνο, να δικαιολογήσουμε ότι άξιζε να ζήσουμε τη ζωή μας μέχρι το τέλος.

2011-12-16T09:01:00.000+02:00

Οι 'Ωρες

2011-12-15T02:51:00.001+02:00

Τακτοποιώντας τους φακέλλους του. Ανακατεύοντας τα συρτάρια του ώστε να βεβαιωθεί ότι όλα θα πάνε στους σωστούς παραλήπτες πριν τα έπιπλα δοθούν στο παλαιοπωλείο, κατά την επιθυμία και εντολή του, και κλειδώσει το σπίτι. Ήταν ξένη. Δε θυμόταν από πού, ήταν πάντως μια γυναίκα που η κοψιά της δεν περνούσε απαρατήρητη για τα ελληνικά δεδομένα.Ταυτόχρονα ήταν και μια ξένη. Δεν τον επισκεπτόταν στο σπίτι του ποτέ κι είχαν μια ιδιότυπη σχέση αλληλογραφίας και τηλεφωνημάτων. Κατά καιρούς νοσηλευόταν σε μια ιδιωτική κλινική, έκανε τις θεραπείες της και μετά επέστρεφε στο σπίτι της, κάπου στα νότια προάστια. Στο ενδιάμεσο του έστελνε τα σκίτσα της, παιδικά, με κραυγαλέες αντιθέσεις και χρώματα, μπλε ουρανούς και ψηλόλιγνα δέντρα. Σπίτια χωρίς βάση που αιωρούνταν, θαρρείς, στον αέρα. Είχε διαβάσει σ' ένα περιοδικό ψυχανάλυσης ότι αυτό είναι ένα σημαντικό εύρημα/σύμπτωμα στις ζωγραφιές ψυχικά διαταραγμένων ανθρώπων. Είχαν δύο παιδιά κάπου μακριά και ο άντρας της διατηρούσε μια γκαλερί. Τους απορροφούσε η τέχνη. Τον έλεγαν Αύγουστο αλλά επειδή στα ελληνικά ακουγόταν κάπως το είχε μετατρέψει σε Ωγκύστ. Ο ποιητής διάβαζε αυτάρεσκα αλλά προσεκτικά τα γράμματα που λάμβανε, καμιά φορά δύο και τρεις φορές για να θυμάται μετά επακριβώς τα λόγια της φίλης την ώρα που οδηγούσε στους πηγμένους δρόμους της πόλης. Επανελάμβανε από μέσα του τις λέξεις ξανά και ξανά, τόσο που θα έλεγες ότι στο τέλος είχε μάθει αυτολεξεί την κάθε επιστολή. Κάποτε ζήτησε από τη γυναίκα που την είχε προσλάβει ως γραμματέα του και οικιακή βοηθό συνάμα να του γράψει κάθε επιστολή στο δημοσιογραφικό ώστε να πατάει το stop,το forward και όλα τ' άλλα κατά βούληση, σαν τον ψυχίατρο που θέλει να εξετάσει με την ησυχία του και επισταμένως κάθε λεπτή απόχρωση στη χροιά του ασθενούς. Βέβαια η γραμματέας πίστευε ότι εκείνος ήταν που νοσούσε βαθιά κι όχι η μυστηριώδης άγνωστη γυναίκα στη ζωή του αλλά δεν ήταν η θέση της για να του το εξομολογηθεί αυτό - ούτε καν η ώρα. Κίτρινοι φάκελλοι παντού πάνω στο βαρύ σκαλιστό γραφείο, πανομοιότυποι, κι άλλοι επίσης μέσα σε συρτάρια που μύριζαν μούχλα, αφημένοι για πολύ καιρό μέσα στο σκοτάδι και την υγρασία. Τους έκανε όλους μια αγκαλιά και σκέφτηκε να καθήσει δίπλα στο σβηστό τζάκι να διαβάσει στην τύχη κάτι, ένα γράμμα από εκείνη, τώρα που η υπόθεση κόντευε να ξεχαστεί. Ένα από τα τελευταία γράμματα: εγώ θα σε περιμένω, του έγραφε, στη Λεωφ.Ποσειδώνος, στο μέρος που ξέρεις και που πηγαίνω κάθε πρωϊνό μετά το μπάνιο - χειμερινή κολυμβήτρια. Έλα μια μέρα να πιούμε έναν καφέ και να μιλήσουμε, αν θέλεις λέω και στον Ωγκύστ να έρθει, θα χαρεί να σε δει. Θέλω να δεις κάτι παλιές φωτογραφίες, στις κρατάω για έκπληξη!Τώρα έχω ένα φωτεινό διάλειμμα, είμαι καλά, συνέχιζε, ποιος ξέρει αργότερα; Θα σου δώσω και κοχύλια που μάζεψα από την παραλία, λίγη άμμο από το τελευταίο ταξίδι στη Βόρεια θάλασσα και ζωγραφιές με αστέρια και πολύχρωμα σπίτια που αιωρούνται. Δε νομίζει ότι ποτέ της απάντησε, ήταν πολύ απασχολημένος με τις δουλειές του και μάλλον με τον εαυτό του.Το συμπεραίνει γιατί μετά άνοιξε και τους υπόλοιπους φακέλλους κι είχαν όλοι παρόμοιο περιεχόμενο. Όταν την κυρίευε η αρρώστεια έγραφε πυρετώδεις λέξεις, ασυνάρτητες - μόνον οι ικεσίες παρέμεναν οι ίδιες. Έλα στο καφέ της Ποσειδώνος για μια φορά!Μια εφημερίδα στην άκρη του γραφείου τράβηξε την προσοχή της. Στη στήλη με τα μνημόσυνα των "επωνύμων" έβλεπε τώρα με παχιά γράμματα τ' όνομα της "ξένης". Είχαν πλέον περάσει δέκα χρόνια από το θάνατό της - πότε κιόλας; - μήπως ήταν και έντεκα; Όσες πληροφορίες και να είχε εκ των υστέρων από τον ίδιο, τα γράμματα της άγνωστης κυρίας και φίλης του δεν της ανήκαν, όπως άλλωστε και τίποτε από κείνο το χώρο. Ας αποφάσιζε ο παλαιοπώλης τι θα τα έκανε. Διπλοκλείδωσε το γραφείο, έβαλε τα γυαλιά του ηλίου για να μη δει την αναστάτωση στο βλέμμα της ο κηπουρός και απομακρύνθηκε ανάλαφρη.

2011-12-12T18:07:00.001+02:00

Σήμερα, επιστρέφοντας, μια υποψία χαράς στον ουρανό. Μια στιγμή ολόκληρη.

βλέπω τα δάκρυά σου

2011-12-06T20:28:00.003+02:00

Πώς συνοδεύεις τον άλλον στο χαμό του; Ποιος μας έχει εκπαιδεύσει πώς γίνεται αυτό, όταν μάλιστα ο/η ασθενής είναι πιο δυνατός/ή από σένα; Πώς βοηθάς διακριτικά και με απόσταση; Η αυτάρκεια του άλλου ή τελοσπάντων αυτό που μοιάζει με αυτάρκεια είναι μια σιωπηλή κραυγή μοναξιάς και απελπισίας ή έχει πραγματικά τόσο πολύ παραιτηθεί που είναι όλα μάταια; Λείπει ένα εγχειρίδιο βοήθειας, ένα βιβλίο γραμμένο από κάποιον μελλοθάνατο για το πώς να χειριστεί κανείς ένα τόσο λεπτό θέμα. Γιατί κανείς μελλοθάνατος δεν έχει το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθεί με αυτόν που τον συνοδεύει σε μια επώδυνη θεραπεία ή επέμβαση, που τον φροντίζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τι τον ανακουφίζει καλύτερα; Αλλάζει ο άνθρωπος πλησιάζοντας το τέλος; Είναι αλήθεια ότι βλέπει αλλιώς πια, στην κορυφή του λόφου αν υποθέσουμε πως η πορεία ήταν ανηφορική ή στο τέλος της διαδρομής, τα ανθρώπινα πράγματα και τις προτεραιότητες; Μήπως του είμαστε "λίγοι" σε αυτή τη στιγμή; Μήπως να αποχωρήσουμε μέχρι να μας το ζητήσει, αν το ζητήσει; Μήπως να το κάνουμε πριν αναγκαστεί να μας το πει; Πώς θα είμαστε πιο αποτελεσματικοί κοντά του από το να του σπάμε τα νεύρα ή να του χαλάμε κι άλλο τη διάθεση; Φτάνει η διαίσθηση; Πώς ακουμπάς ένα πληγωμένο βλέμμα; Ένα χαμένο από το άγνωστο βλέμμα; Μια φευγαλέα ματιά; Ένα τυχαίο άγγιγμα, πώς ερμηνεύεται; Ένα κράτημα από το χέρι; Ένας ψίθυρος; Και, κυρίως, πώς να αισθανθείς πως είσαι "έντιμος" όταν ξέρετε και οι δύο πως ο ένας συνοδεύει τον άλλον μόνο μέχρι την αποβάθρα;

2011-12-05T18:09:00.000+02:00

Από εδώ που βρίσκομαι ο Πειραιάς φαίνεται στο βάθος από τα δυτικά .Όταν έχει διαύγεια βλέπεις ακόμα και τα πλοία. Μάλλον έρχονται βροχές, αν κρίνω από το χρώμα και τη διάταξη στα σχήματα του σύννεφου. Έχω βρει την ησυχία μου εδώ. Είναι σαφέστατα ένας χώρος ξεκούρασης αλλά και μελέτης. Δεν έχω καθήσει να μετρήσω τα φυτά όμως είναι πολλά και διαφορετικά και έχω την ψευδ-αίσθηση ,δουλεύοντας, ότι βρίσκομαι περιστοιχισμένη από δέντρα σε κήπο, κάπου στην εξοχή. Άλλαξαν τόσα πολλά που όταν σκέπτομαι τη ζωή μου από το καλοκαίρι και προς τα πίσω έχω αμυδρά την εντύπωση πως όλο εκείνο ήταν κάτι παμπάλαιο, σαν εικόνες και ήχοι λίγο πριν διαλυθούν μέσα στο όνειρο, με το πρώτο φως της μέρας. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον πόσο γρήγορα ξεχνάς την παλιά καθημερινότητά σου όταν η πραγματικότητα αλλάζει άρδην και σε αναγκάζει, θες δε θες, να προσαρμοστείς. Μια ζεστή μέρα του Σεπτέμβρη έβγαλα όλα μου τα ρούχα σε μια απόμερη παραλία και μπήκα με τη μια στην παγωμένη θάλασσα. Η ψυχρολουσία βελόνιαζε το κορμί μου για ώρα, λίγα λεπτά όμως αργότερα ζεστάθηκα. Το ίδιο το παγωμένο νερό ήταν αυτό που με ζέστανε. Μην κοιτάζοντας πίσω κολύμπησα πολλά μέτρα από την ακτή μέχρι που ούτε οι πορτοκαλί κουκκίδες δε φαίνονταν πια. Ήταν μια αίσθηση ξεκαθαρίσματος και πρωτόγνωρης ερημιάς. Ανάσκελα και με ανοιχτά τα μάτια, ήμουν πιο κοντά στον ουρανό παρά στη γη. Λίγο πιο πάνω από την ίσαλο του θανάτου,που θα έλεγε και ο ποιητής. Δεν ήξερα αν έκλαιγα με δάκρυα πραγματικά ή αν τα μάτια μου έτρεχαν επειδή τα έτσουζε το αλάτι και ο ήλιος. Ο λιγοστός κόσμος στην παραλία δεν ακουγόταν παρά μόνο ένα ανεπαίσθητο βουητό και όλοι οι άνθρωποι που ξεχώριζαν σαν κεφάλι καρφίτσας φαίνονταν ίδιοι. Μετά από εκείνο το απρογραμμάτιστο μπάνιο επέστρεψα πίσω αλλιώτικη. Είχα πάρει τις αποφάσεις μου. Η επόμενη μέρα με βρήκε με μια ολοκληρωτική αλλαγή που φαίνεται πως ετοιμαζόταν από καιρό.

άγονο αποτέλεσμα

2011-11-26T17:36:00.000+02:00

Οι όποιες όμορφες σκέψεις γεννήθηκαν μέσα σου θα γλιστρήσουν στο νεροχύτη του χρόνου και θα χαθούν αν δεν τολμήσεις να τις ανα-στήσεις και μοιραστείς στο φως της μέρας, ανάμεσα στους άλλους.

2011-11-24T17:16:00.000+02:00

Να δημιουργείται, άραγε, μια κάποια σύγχυση όταν ακούμε πως είναι κανείς καλλιεργητής της γης στην Ουρανούπολη;

μια γνώμη...

2011-11-21T11:23:00.001+02:00

Ημίαιμο λαμπραντόρ δαγκώνει σοβαρά (χρειάζεται πλαστική επέμβαση) στο πρόσωπο τον έναν από τους δύο ανθρώπους ο οποίος το φροντίζει και το έχει μεγαλώσει μέσα στο σπίτι του από σχεδόν δύο μηνών αδέσποτο μέχρι και σήμερα, 7-8 περίπου χρόνια μετά.Το επεισόδιο έγινε ενώ κάθονταν δίπλα-δίπλα και πηγαίνοντας η κοπέλα να χαϊδέψει το σκυλί στο πρόσωπο, όπως έκανε πάντα. Σημειωτέον,το σκυλί δεν έχει φάει ποτέ ξύλο από τους ιδιοκτήτες. Αν κάποιος ξέρει, θα ήθελα να μάθω πιθανές αιτίες.

2011-11-19T09:05:00.000+02:00

Βρήκα στη Γλυφάδα ένα γκονγκ που ήταν ακριβό αλλά έβγαζε έναν ήχο σαν καμπάνα μακρινή σε ομιχλώδες τοπίο.Υπάρχουν ήχοι που δεν ξέρεις αν σου αρέσουν εμφανώς αλλά φέρνουν στο μυαλό σου φανταστικές εικόνες και μνήμες ποιος ξέρει από πόσο παλιά. Και θέλεις να ακούς προσεκτικά τον ήχο που βγαίνει, ξανά και ξανά, σα να προβάρεις μέσα σου στίχους που ήξερες κάποτε σαν τ' όνομά σου αλλά που τώρα έχει διακοπεί η ροή τους στο μυαλό σου ή έχουν ξεθωριάσει.

χαρά

2011-11-18T20:51:00.001+02:00

μα ο χρόνος ο αληθινός είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

2011-11-16T19:13:00.000+02:00

Ένα αξιόλογο ποίημα μοιάζει με συμπυκνωμένη θεατρική πράξη.

2011-11-14T23:51:00.000+02:00

Τίποτε δε μοιάζει ψεύτικο, στο τέλος του.

2011-11-11T21:25:00.001+02:00

Ένα μόνο κερί σε χώρο θεοσκότεινο, μπορεί να μου δείξει ακριβώς σε ποιο σημείο της διαδρομής κάθε φορά βρίσκομαι.

2011-11-09T11:03:00.002+02:00

χειμώνιασε - κι όμως βαθιά μέσα στη γη ο ήλιος του καλοκαιριού κοιμάται

2011-11-07T20:29:00.003+02:00

Αμερική. Αεροπλάνο αλλά κάποια στιγμή και πλοίο. Λέω της Χριστίνας να μην απομακρυνθεί πολύ και πέσει στο νερό. Μιμή, Κατερίνα και Νταίζη. Φτάσαμε βράδυ, 22.45 ακριβώς με τη θερμοκρασία να φτάνει τους 4 βαθμούς. Ανοιχτός ουρανός. Τηλεφώνησα στον πατέρα να τον ενημερώσω. Ρώτησα τι κάνει η γιαγιά - είναι χειρότερα, είπε, από τότε που φύγατε, βήχει πολύ.

Την επομένη βρεθήκαμε σ' ένα νεκροταφείο με τις μολυβί όρθιες πλάκες. Κοίταξα ένα γύρω και σκέφτηκα πως ο τόπος έμοιαζε με Πομπηία. Μα η Πομπηία είναι αυτή!, είπε η Νταίζη, κάπως έκπληκτη που δεν την αναγνώριζα. Ένα σκυλί με έπιασε από το πόδι και δε με άφηνε να προχωρήσω καλά. Δεν ξεκολλούσε το στόμα του από το παντελόνι μου. Σκέφτηκα πως θα'ναι κάτι σαν άγγελος, μια παρουσία από το υπερπέραν, ένα καλό πνεύμα. Κάτι τέτοιο.

Τη μεθεπομένη βρέθηκα στο Campus. Στο γρασίδι και κάτω από σκιά - είχε ανοιξιάτικο καιρό - οι φοιτητές συγκάτοικοι είχαν βγάλει τα μωρά τους να πάρουν αέρα και να τα δει ο ήλιος. Ήταν καμιά 20αριά μαζί, το ένα δίπλα στο άλλο, παρατεταγμένα όπως στους θαλάμους τα νεογέννητα. Πλησίασα και χάιδεψα απαλά στο μάγουλο ένα κοριτσάκι. Του είπα δυό λόγια τρυφερά και προχώρησα.

2011-11-06T20:35:00.003+02:00

το αντίδωρο του χρόνου
το αντίδοτο του πόνου

2011-11-02T09:36:00.003+02:00

Αυτά που μ' αρέσουν είναι και η μοναξιά μου. Δεν σιμώνει κανένας. Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες, εικόνες παλαιές αλλά φρέσκιες ακόμη από τα χείλη εκείνων που τις ασπάστηκαν, γυναίκες της αμιλησιάς και του κοντού χιτώνα που φυλάγουν το κουτί με τα διαμαντικά του ωκεανού. Δεν σιμώνει κανένας. Αν δεν είχα κάτι το πολύ δυνατό και αθώο συνάμα να με συντηρεί, όπως οι μέντες και οι λουίζες που ευδοκιμούν στον εξώστη μου, θα' χα πεθάνει της πείνας. Τόσο μακριά βρίσκομαι από τα πράγματα, τόσο κοντά στο κρυφό τους καρδιοχτύπι. Ξυπνάω τις νύχτες ανήσυχος για κάποιαν απόχρωση του μωβ, ποτέ μου όμως για το τι μπορεί να γίνεται στα εμπορεία της Αγοράς...

Ιδιωτική Οδός

2011-10-11T15:10:00.004+03:00

Αυτό το blog έφτασε στο τέλος της πορείας του. Σας ευχαριστώ όλους. Να είστε καλά!

βράδυ Κυριακής

2011-09-18T23:16:00.005+03:00

Δεν άργησα να ξεχωρίσω τον σφοδρό ανάμεσα στους υπόλοιπους άντρες του θαλάμου. Μισοκοιμόταν στο πλάι, κάτι καλώδια κρέμονταν μέσα από τη φανέλα.Του χάιδεψα το χέρι απαλά για να μην τον ξυπνήσω απότομα. Μια υποψία υγρασίας είδα στο μάτι, που γρήγορα νότισε και τα δικά μου, αλλά το προσπέρασα αξιοπρεπώς και ασκαρδαμυκτί γιατί αμέσως άρχισε τ' αστεία. Κομμένο το τσιγάρο, Γωγώ, λέει, κομμένο και το σεξ...πάει, δε θα μας μείνει τίποτα στο τέλος. Τον καθησύχασα για το δεύτερο. Άλλωστε αυτός ήταν ανέκαθεν σφοδρός - χώρια που ειναι και το πρώτο αστέρι. Πήγαμε στο υποτυπώδες σαλονάκι, φώναξε και τη γυναίκα του στο κινητό, να'ρθει κι εκείνη να στήσουμε κουβέντα. Είχα να τους δω και τους δύο μάλλον από τον γάμο τους. Ένα γέλιο πάντως έπεσε, για να μην πω δύο:"πολύ χλίδα εδώ,μια χαρά είμαι". Στο τέλος είπαμε τα κλασικά και πως "ό,τι πει ο γιαραμπής" - έτσι είπε ο σφοδρός. Κάναμε την αναδρομή των 15 χρόνων που γνωριζόμαστε και λέγαμε πως χαμπάρι δεν πήραμε.

Πίσω στα δικά μας. Δεν έχω ιδέα τι είδους υπόγεια ρεύματα περνάνε κάτω από το σπίτι - αυτά τα μαγικά φενγκσουϊκά (sic) τα ξέρει καλύτερα η Δέσποινα - αλλά ο ύπνος κολλητά στο πάτωμα είναι μια εμπειρία από μόνη της. Ακόμη και τα όνειρα είναι πιο στρωτά, πιο γειωμένα και ο ύπνος ελαφρύς μέχρι το ξημέρωμα. Κι όσο πιο άδειο το σπίτι, τόσο καλύτερα για το μυαλό - μένει στα βασικά και βρίσκει χρόνο και δρόμο γι' άλλες σκέψεις, πιο ουσιαστικές. Από το δεξί πλευρό βλέπω τις ντουλάπες, από το αριστερό το μπαλκόνι. Και για πρώτη φορά βλέπω τα αντικείμενα από το ύψος που τα βλέπουν οι γάτες μου. Pas mal. Πάντως δε θυμάμαι ποιος από την πολυκατοικία μου έλεγε πως αριστερά της σκάλας υπήρχε ένα πηγάδι παλιά. Είπα σε όλους ότι θα μένω στο Καλαμάκι - δεν ξέρω τι μου ήρθε αλλά εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε μακρινό και εξωτικό. Στο Καλαμάκι λοιπόν ,αδελφές μου, στο Καλαμάκι. Ο χρόνος πολλαπλασιασμένος επί 2. Πού κοιμήθηκες προχθές, πού ξύπνησες σήμερα,πού άφησες την οδοντόβουρτσα. Και σιγά-σιγά το νέο δέρμα που διώχνει το παλιό. Ξυπνάω μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο / κι αυτό που κάνω ποιος σου το'πε αδυναμία.

Τα Στάρμπακς νομίζω πως έχουν γίνει πιο πλούσια έχοντας σταθερούς πελάτες εμένα για το πράσινο τσάι που δεν το αλλάζω με τίποτα κι έναν μικρό Νικόλα για τον εσπρέσσο τους που - όντως - είναι πολύ καλός. Έτσι που το πάμε, θα πρέπει να σκεφτούν να μας δώσουν κανένα κουπόνι: στα 10 λίτρα προϊόντος το ένα δώρο - κάπως έτσι.

Σε διαβάζω μέσα από τα γραπτά σου κι έτσι σε συναντώ εκεί καλύτερα, πιο πραγματικό, πιο ήρεμο και με την απόσταση ασφαλείας που σου είναι απαραίτητη. Κι είναι φορές που θέλω να σου σφίξω το χέρι και να σου πω ένα μπράβο γενικά - όχι ειδικά - γιατί καμιά φορά δεν ξέρει τι να κάνει κανείς τόσο συναίσθημα. Κι αισθάνομαι πολλές φορές σαν τον φίλο σου που ήρθε να σε βρει εκείνη τη νύχτα για να είναι παρών στο δικό σου, σημαντικό γεγονός αλλά φώναξε κάποιον να σου πει να βγεις γιατί δεν είχε τα κατάλληλα ρούχα για την περίσταση. Αλλά ήταν εκεί, για σένα.
Πάω για ύπνο. Αρκετά για σήμερα.

Γ.

της Άννας Γ...

2011-09-17T22:00:00.001+03:00

επειδή σήμερα γιορτάζει η Πίστη και η Ελπίδα...
Να είσαι καλά.

2011-09-04T21:08:00.000+03:00

2011-09-03T07:07:00.001+03:00

Πήραμε δύο σειρές λαχείων από τον περαστικό κύριο της πλατείας και η Δέσποινα είπε ότι αν κερδίσει κάτι θα μου δώσει τα μισά. Εγώ, λέει, να τα κάνω ό,τι θέλω τα δικά μου αν κερδίσω αλλά εκείνη θα μου δώσει και τα μισά δικά της.Θα το κάνουμε, είπε, το σπίτι κουκλί κι εγώ στέκομαι όχι στο κουκλί αλλά στο πρώτο πληθυντικό που μου δίνει μιαν ανάσα βαθειά κι ένα διάλειμμα για ξεκούραση για την πορεία που έχουμε μπροστά μας.

Το καλοκαίρι αυτό ήταν από τα πιο τρυφερά αλλά και αποκαλυπτικά της τελευταίας δεκαπενταετίας κι έτσι δε με πειράζει που τελειώνει, μαζί με τα τελευταία τζιτζίκια. Σκέφτηκα ότι για κάθε τι που χάνεται θα το αναπληρώνω με μια καινούρια λέξη στο λεξικό, μια κάθε μέρα, στη γλώσσα που ξεκίνησα να μαθαίνω. Η εχεβέρια άνθισε μέσα στο καλοκαίρι για πρώτη φορά στη ζωή της. Καμία επιστημονική γνώση δεν είναι ικανή να με κάνει να νιώσω μονομιάς την ίδια ικανοποίηση. Ο Μαρκιανός ανασαίνει ήρεμα. Πάω να βάλω φαγητό στα παιδιά. Καλημέρα.

2011-08-28T19:55:00.000+03:00

Γκάζι: εκτός από τρόπος για να μείνει κανείς είναι και τόπος για να μένει κανείς.

αναδημοσίευση από το αδεσποτολόγιο...(www.adespotologio.blogspot.com)

2011-08-27T14:27:00.000+03:00

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Τα αδέσποτα της πατησίων 290 θα βρεθούν στο δρόμο..

Τελικά από ότι φαίνεται σε αυτή τη χώρα πάντα τα ζώα την πληρώνουν.
Πριν κάποιο καιρό είχαμε δημοσιεύσει τα προβλήματα που δημιουργούσε στα ζώα που ζουν στο οικόπεδο στην Πατησίων 290 ο κύριος Αθανασόπουλος που έχει φωτογραφείο στην περιοχή. (Περισσότερα εδώ)
Μετά από τις συνεχείς πιέσεις του κυρίου Αθανασόπουλου, που δεν έχει προφανώς κάτι άλλο να ασχοληθεί εκτός από τις γάτες, οι εκπρόσωποι των ιδιοκτητών του οικοπέδου ζήτησαν αρκετά επιθετικά να απομακρυνθούν τα ζώα μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου. Ανέφεραν ότι θα αξιοποιηθεί το οικόπεδο, μπορεί να είναι πράγματι αυτός ο λόγος μπορεί και όχι...
Καθώς πρόκειται για ιδιόκτητο χώρο δεν μπορεί να γίνει κάτι. Τα ζώα πρέπει να φύγουν, αλλιώς θα βρεθούν στην πατησίων και τα περιμένει σίγουρος θάνατος. Τα περισσότερα από αυτά δεν έχουν βρεθεί ποτέ στο δρόμο.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα όταν ο κάθε ανεύθυνος πετάει τα μωρά που γέννησε η γάτα του σε ένα χώρο που στην ουσία έχει ημερομηνία λήξης....
Είναι εξαιρετικά επείγον να βρεθεί λύση μέσα στον επόμενο μήνα για τα ζώα αυτά, τα οποία είναι 40-50. Πολλά από αυτά είναι νεαρά, πανέμορφα, ήμερα, στειρωμένα και εμβολιασμένα. Είναι άψογα ζώα για σπίτι, έχουν προωθηθεί με αγγελίες, αλλά δεν έχει ακόμα βρεθεί κανείς για αυτά. όποιος μπορεί να υιοθετήσει ή να φιλοξενήσει προσωρινά κάποιο ας μας ενημερώσει.
Αυτά που είναι άγρια μπορούν κάλλιστα να επανατοποθετηθούν σε κάποια εξοχική περιοχή ή σε εντελώς προφυλαγμένη αυλή όπου θα έχουν πρόσβαση σε φαγητό αλλά δεν θα κινδυνεύουν από αυτοκίνητα. Τα περισσότερα ζώα ειναι στειρωμένα, αλλά και αυτά που δεν είναι θα στειρωθούν όταν πιαστούν, πριν μετακινηθούν.
παρακαλούμε προωθείστε όπου μπορείτε. Είναι θέμα ζωής και θανάτου για τα ζωάκια αυτά.

επικοινωνία: adespotakia@gmail.com, 6938117816

τέλος εποχής

2011-08-26T18:26:00.002+03:00

Πόσο γουάιλντ να είναι ακόμα αυτός ο γουίντ; Ειδικός βέβαια είναι ο David στο να απαντήσει. Τα πορτοπαράθυρα τρίζουν και βροντάνε πάντως. Σημειώσεις:Το σπίτι είναι γιαπί - όχι για τον πι. Παλιότερα ήταν γιατί. Πώς και δεν έφευγα νωρίτερα; Γιατί δεν είχα διαθέσιμα τα χρήματα. Απλό. Είμαι τόσο ανάλαφρη σαν πεταλούδα - απορώ κι αν θα με αναγνώριζες. Και διένυσα τόσα μίλια σε μια εποχή.

ο ήχος του όπλου ή ο επετειακός χαρακτήρας μιας παλιάς ανάρτησης

2011-08-20T17:00:00.004+03:00

Είναι περίεργο.Τη νύχτα αυτή σε είδα σε όνειρο, πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Μετά τα γεγονότα του περασμένου Αυγούστου. Θυμάμαι ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, άγνωστος χώρος. Κάπως παλιός. Οι τοίχοι ήταν βαμμένοι απαλό σιέλ, λαδομπογιά.Τους θυμάμαι καλά γιατί από κεί πιάστηκα καθώς έπεφτα κάτω. Δεν ξέρω για ποιο λόγο είχα πάει σ'αυτό το χώρο ούτε με ποιον μιλούσα στην κουζίνα όταν ένιωσα πίσω μου μια παρουσία. Γύρισα το κεφάλι μου και σε είδα. Κρατούσες το όπλο του πατέρα σου και με σημάδευες ακαθόριστα, χωρίς να με κοιτάζεις. Εγώ πάλι, σε κοίταξα στα μάτια. Μετά είδα το όπλο. Ήταν τόση η έκπληξή μου που δεν πρόλαβα να φοβηθώ. Ήσουν σιωπηλός κι ανέκφραστος. Έριξες αμέσως, τρεις φορές. Οι δύο, συνεχόμενες, στη δεξιά μου πλευρά και μια με βρήκε αριστερά. Είχα την αίσθηση ότι οι σφαίρες άνοιξαν μέσα στο σώμα μου σε πολλά μικρά κομμάτια. Σήκωσα τα χέρια, κάπως για να στηριχτώ, κι εκεί ήταν που ακούμπησα στους τοίχους. Ήταν στενός ο διάδρομος. Ένιωσα έντονο κάψιμο και μετά σαν κάτι να διαλυόταν μέσα μου και να έσβηνε. Μου ξαναέριξες και μου φάνηκε τότε σα να σκότωνες και τον εαυτό σου μαζί. Σε κοίταξα με απορία για τελευταία φορά καθώς έπεφτα. Καθώς τα μάτια μου έκλειναν, το τελευταίο πλάνο ήταν ένας άσπρος ουρανός πίσω σου, στο παράθυρο.

http://youtu.be/cJpB_AEZf6U

αποχαιρετισμός στα όπλα - ανάπαυλα

2011-07-14T17:08:00.004+03:00

Όχι πως δεν συνδυάζονται αλλά όπως έλεγε και ο Γιάννης κάποτε - κάπως αφοριστικά αλλά αρκετά αληθινά - ή που θα ζεις ή που θα γράφεις αναρτήσεις. Κι εγώ έχω από κάμποσο καιρό σταματήσει να γράφω. Μεγάλες αλλαγές συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας, με κύριο χαρακτηριστικό το ανα-. Ανακαινίσεις, αναδιαρθρώσεις, αναμοχλεύσεις, ανακεφαλαιώσεις, ανατοκισμοί, ανακατατάξεις. Πράγματα ανατρεπτικά. Αλλά πώς γίνεται και καμιά φορά λες πως σταμάτησε ο χρόνος και δε γίνεται τίποτα κι άλλες βλέπεις πως τρέχουν όλα, μαζί και συ να τα προλάβεις, και όλα τα πράγματα γενικά σπρώχνονται στο σήμερα. Που θα πει πως περίμενες αρκετά πιο πριν και προετοιμαζόσουν στα σκοτεινά - έτσι τουλάχιστον φαίνεται.

Θέλω να ευχηθώ καλό (υπόλοιπο) καλοκαίρι σε όλους και σε καθέναν που πέρασε από εδώ κι έκανε τον κόπο να διαβάσει κάτι ή να αφήσει δυό λόγια. Εύχομαι να έχουμε ψυχραιμία, να εξετάσουμε - όσο έχει ο καθένας τη δυνατότητα - τις αδυναμίες μας και να επιστρέψουμε - είτε πάμε διακοπές είτε όχι - με καλύτερη διάθεση σε ό,τι αφήσαμε ο καθένας. Το πιο σημαντικό, νομίζω, είναι να μη χάσουμε την ανθρωπιά και την ελπίδα μας.

http://youtu.be/P-Zz_bSCsBE

Πολλούς χαιρετισμούς!

Να είστε καλά!

Σας φιλώ,

Γωγώ.

παιχνίδι

2011-07-12T11:39:00.001+03:00

υποβρύχιο/υπήνεμος/Ipanema/Νέμο/ιππόκαμπος/υπό σκιάν/υπό σχεση/υποδόριος

2011-07-08T23:10:00.003+03:00

I want once more in my life some hapiness

And survive in the ecstasy of living

I want once more see a smile and a laughing for a while

I want once more the taste of someone's love.

Natascha Campusch
(3.096 tage)

σημειώσεις

2011-06-30T20:12:00.000+03:00

Να μην ξεχάσω... Ετοιμάζαμε τις βαλίτσες γι' Αμερική κι είχε έρθει η ώρα των αποχαιρετισμών και των διαδικαστικών - "αστεναχώρητα" όμως, όπως μου είπε και ο βενζινάς της μικρής πόλης. Κι έπειτα συνωστίζονταν τα παιδιά κι όσα δεν τα κατάφερναν πήγαιναν προς τα πίσω, στο δάσος, και μετά περπατούσαν και χάνονταν στο βάθος σα να τα ξέβραζε ο χρόνος - σα να περπατούσαν ανάποδα τον κυλιόμενο διάδρομο στο Montparnasse και δεν επέστρεφαν μάλλον ποτέ. Εγώ πάντως γύρισα κι ήμουν χαρούμενη με αυτό, σημάδι κρυμμένων άσσων και μισάνοιχτων χαρτιών. Το φυλλαράκι που έγινε δέντρο εν κινήσει. Ευτυχώς.

2011-06-21T13:39:00.001+03:00

Αναρωτιέμαι, καμιά φορά, μεταφράζοντας, για το ίδιο το "ειδικό βάρος" κάποιων φράσεων. Τι είναι πιο δυνατό να πει κανείς: "νιώθω την απουσία σου" ή "μου λείπει η παρουσία σου"; Είναι μήπως το ίδιο;

η ημέρα του πατέρα

2011-06-19T18:11:00.000+03:00

προσοχή!

2011-06-09T19:14:00.000+03:00

Όσοι τυχόν κινηθείτε στην οδό Λύρα, από και προς Κάτω Κηφισιά, προσοχή γιατί στο δρόμο διπλής κατεύθυνσης, στο ύψος του φυτωρίου Μουντάνου και κοντά σε ένα κατάστημα αρτοποιίας περπατάει ζαλισμένο ένα κανελλί-κρεμ σκυλί ράτσας Chow-Chow(Τσόου-Τσόου), αδυνατισμένο, πιθανόν γέρικο και άρρωστο. Η μύτη του είναι σαν φαγωμένη από δάγκωμα ή χτύπημα και αναπνέει με συριγμό. Έκανα στην άκρη και του έδωσα νερό και φαγητό σήμερα το απόγευμα. Προσπάθησα να το πάρω από εκεί αλλά δεν ήταν δυνατόν. Δεν έχει κολλάρο. Υπάρχει περίπτωση να μην ακούει γιατί περπατάει αργά ενώ πίσω του κινούνται αυτοκίνητα και μηχανές. Να έχετε το νου σας, αν τυχόν περάσει κάποιος από εκεί.Θα το δώσω και στο Αδεσποτολόγιο μην τυχόν μπορούν εκείνοι να κάνουν κάτι. Δυστυχώς δεν ξέρω τους ασυνείδητους για να τους "δώσω" και αυτούς κάπου. Πρέπει να είναι παρατημένο από καιρό.

Στις φωτογραφίες εκπρόσωπος αυτής της ράτσας για όσους δε γνωρίζουν σχετικά.

2011-06-08T18:08:00.001+03:00

Μου λέει ο Βασίλης από το Λέιντεν: "γράφε!" - τι ακριβώς; Θα ήθελα να γράψω για κάτι όμορφο,κάτι που να ξεφεύγει από το μουντό των ημερών.Θα' θελα να γράψω για τους φίλους μου ή στους φίλους μου κάτι αστείο, κάτι που θα έκανε να φύγει αυτό το σύννεφο από πάνω μας. Ακούω τη χροιά της φωνής τους στο μυαλό μου. Περνάει πρώτα έναν τοίχο και έρχεται σχεδόν καθαρή στ 'αυτιά μου. Ονειρεύομαι τις νύχτες πως όλα θα πάρουν μια τροπή που δε θα έχει καμία σχέση με ντροπή ή φόβο.Στη γκρίζα πόλη, περιμένοντας κάτι ή διασχίζοντάς την, σηκώνω τα μάτια ψηλά και μετράω τα σιδερένια κάγκελα των μπαλκονιών, το πώς το πράσινο στις γλάστρες απλώνεται και κρέμεται ή αναρριχάται. Αναρωτιέμαι πώς να περνάει τις μέρες του ένα φυτό στο κέντρο της Αθήνας. Καμιά φορά διαβάζω τις πινακίδες ανάποδα, σε ένα περίεργο παιχνίδι γλώσσας και μυαλού. Οι πεζοί που περπατούν σε δυάδες είναι συνήθως παιδιά από το σχολείο - η ανεμελιά στο γέλιο και το βάδισμά τους με κάνει να τα χαζεύω.Τυχαίνει να συγκινούμαι με το ελάχιστο, όπως μια υποψία λουλουδιού που έχει τις ρίζες του κάτω, στο σκοτάδι ενός ρείθρου, στον υπόνομο. Πώς βρήκε χώρο και πώς είχε το κουράγιο να ανθίσει. Πήγε το μυαλό μου αμέσως στον Ηλιογράφο και στη μηχανή του. Χθες πέθανε στο Παρίσι ο Χόρχε Σεμπρούν και ακούω αυτόματα τον Γιάννη να λέει πως πάλι ψάχνει τα κόλλυβα και να αναρωτιέται πώς και ακόμα δεν έχω κάνει αφιέρωμα στον Ισπανό. Η Ντίμη τραγουδάει μαζί μου με κάθε ευκαιρία τον πρώτο στίχο από το γνωστό επαναστατικό τραγούδι - "κάθε πρωί ξεκινούσαμε..." - από το "κόκκινο τριαντάφυλλο" - και γελάει. Η Λευκή είναι στο μυαλό μου πάντα 18 και αεικίνητη. Ο Θανάσης αρχίζει τα αγγλοελληνικά του και στοχάζεται ό,τι λες με μια διάθεση χιούμορ και λεπτής ειρωνίας που με κάνει να γελάω, ο Δημήτρης που γράφει συνεχώς και σκίζει σκάει στα γέλια που τον παριστάνω, η Μαρία έχει για πολλοστή φορά ΓΟΠ και απελπίζεται, η άλλη Μαρία σχολιάζει την Αλουπεριντίν κατάσταση και ευτυχώς που έχουμε και τη Λάρα για να μας συνεφέρει.

Μεταφέρω από το μπαλκόνι μου αυτό που φαίνεται τώρα από εδώ: ένα κατακόκκινο γεράνι,στο πρώτο βάθος το πεύκο με τα φρέσκα βλαστάρια του σε λίγο πιο ανοιχτό πράσινο από τα παλιά και στο δεύτερο βάθος ένας βαρύς γκρι-πορτοκαλί ουρανός. Έρχεται μπόρα. Βρέχει σιγανά ήδη.

"Αντίο"

2011-05-29T16:31:00.001+03:00

Με ημερομηνίες συμπτώσεις και προαισθήματα

συχνά μάς δίνεις σήματα

και μοιάζει λίγο σαν να παίρνεις την ευθύνη.

Τις περισσότερες όμως φορές που ραδιουργείς

και ειδοποιούμε εμείς τους μελλοθάνατους;

Φιλάμε σταυρωτά κάποιον αγαπημένο

άλλον χωρίζοντας στον ώμο τον χτυπάμε φιλικά

και μια δυό μέρες ύστερα τον βλέπουμε σαν πάντα

ή - "από καρδιά" μάς λεν

κι αυτό ήτανε.

Μ' έμαθες έτσι πια να τρέμω

την παραμικρή μου κίνηση

την κάθε λέξη

μήπως συνωμοτήσει αθέλητα μαζί Σου

μήπως μου πουν ή το χειρότερο

μη μου ξεφύγει σ' έναν λατρευτό μου

κάποια νύχτα

αντί για Καληνύχτα

Αντίο.

Γιάννης Βαρβέρης, 1955-2011.

αντίο, καλέ μας άνθρωπε...

2011-05-03T13:46:00.001+03:00

2011-04-27T18:01:00.006+03:00

πέταλα από άνθη καμέλιας που αιωρούνται στον αέρα πριν πέσουν

το βυσσινί κτίσμα με τις στρογγυλές εσοχές και η στενή πόρτα σ' ένα αυλιδάκι

η φρέσκια και δροσερή αίσθηση από παστίλλια δυόσμο

η ξύλινη φωλιά των πουλιών

το κεχριμπαρένιο ράμφος κατάμαυρου κότσυφα

η μυρωδιά τζακιού στο μπουφάν της Δέσποινας

η δύναμη από μια κατακόκκινη πέτρα, σαν πυρακτωμένη, σε δαχτυλίδι

τα μάτια των ανθρώπων όταν δεν έχεις την ακοή

η ηρεμία στη θέα ανήσυχης θάλασσας

η αψιά μυρωδιά των κυπαρισσόμηλων

2011-04-13T12:13:00.002+03:00

I'm saying nothing. But I'm saying nothing with feel.

2011-04-06T13:31:00.004+03:00

Μετά το θάνατο του Νίκου, με επισκέφτηκε η Όλια. Φορούσε την εκρού καμπαρντίνα - ή καπαρτίνα; - και φαινόταν από μέσα πιο ψηλός, ο γυμνός λαιμός της. Πήγαμε για φαγητό. Μιλήσαμε για τα γεγονότα. Φαινόταν σκεπτική κι όλο έγερνε το κεφάλι της πότε από δω, πότε από κει σα να το βάραιναν οι σκέψεις που έκανε πριν αποφασίσει να τις μοιραστεί μαζί μου. Κάπνιζε πολύ κι όλο κοιτούσε μακριά, τον κόσμο έξω από το παράθυρο. Ξέρεις τι μου έχει καρφωθεί περισσότερο; , μου είπε, με μια υποψία πικρού χαμόγελου, λίγα λεπτά σιωπής αφότου κοιταζόμασταν χωρίς να μιλάμε. Αυτές οι κάλες σε κείνο το βάζο... Έβαλα το χέρι μου πάνω στο δικό της, σε μιαν ένδειξη του ότι καταλάβαινα πολύ καλά τι μου έλεγε. Κοιτούσε το πιάτο χωρίς να το βλέπει. Κίνησε λίγο το χέρι της, σε απάντηση, και τα δάχτυλά μας μπλέχτηκαν το ένα μέσα στο άλλο.

2011-03-31T14:38:00.006+03:00

Οχι, καλά είμαι, έστειλα μάλιστα κι ένα μήνυμα το βράδυ. Μπορεί να μην έφτασε. Σου μεταφέρω τη θέα: πορτοκαλί τέντες στο βάθος και βρεγμένες, έτσι που να έχουν πάρει μιαν απόχρωση βρώμικου καφέ. Θα'θελα να'ξερα ποιος είχε την αρχική φαεινή ιδέα να μπαίνει τέτοιο χρώμα τέντας στις πολυκατοικίες - για να μη θυμηθώ κι εκείνο το πράσινο, σε όλες του τις αποχρώσεις. Βγαίνει και σε μπλε, για τους Νεοδημοκράτες ίσως. Τα μωρά στα καρότσια μπήκανε μέσα με τη βροχή - ένας ακόμη λόγος που μου πηγαίνει αυτό το φυσικό φαινόμενο. Όταν έχει ήλιο ξεμυτίζει το τρίδυμο μεγάλοι-μωρά-τάπερ στο πάρκο και δεν ακούς τίποτε άλλο παρά τσιρίδες. Μετά τη βροχή τα πουλιά στα πεύκα πιάνουν κουβέντα πιο έντονη από πριν - μάλλον θα σχολιάζουν πόσο μουσκεύτηκαν κι αν κανένα ξέρει πότε θα ξαναβρέξει. Το μελωδικό τιτίβισμά τους, πολύ διακριτικό, το παρομοιάζω με την αίσθηση μαλακτικού στ' ατίθασα μαλλιά μου - ισιώνει μπούκλες και νεύρα. Από το κατάφυτο μπαλκόνι μπορώ πλέον να απολαμβάνω μια κάποια διακριτικότητα αν και η πιο κοντινή πολυκατοικία απέχει αρκετά μέτρα μακριά. Πήρα άλλη μια καμέλια και κάτι που τα λένε impatiens και φαίνεται πως ανυπομονούν να βγάλουν λουλούδια στο τέλος του χειμώνα. Μάλλον γι αυτό τα λένε έτσι - δική μου η εξήγηση. Εδώ και καιρό κοιμάμαι και ξυπνάω στον ίδιο τόπο, στο μέρος που σου έχω πει ότι θέλω να είμαι. Αν κάνεις ησυχία ακούς τη θάλασσα και ο αέρας, όταν παίρνει να σουρουπώνει και φυσάει κατά δω, μυρίζει κοπριά, άχυρο και βρώμη. Ξέρω αυτή τη γη σπιθαμή προς σπιθαμή, τα κίτρινα χωράφια και τα δέντρα που κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα. Σε λίγο θα με πεις Δροσίνη, οπότε σταματώ εδώ για να σε ενημερώσω για κάτι πρακτικό: αυτό που έστειλα γύρισε πίσω χωρίς να με ενημερώσουν για ποιο λόγο κι έτσι στο ταχυδρόμησα, εκ νέου, από άλλο κατάστημα. Μόλις το λάβεις, πες μου.

Ελένη Α.

2011-03-25T19:45:00.001+02:00

Τη γνώρισα σε μια γκαλερί της Κηφισιάς.Έκτοτε αρχίσαμε μαθήματα γαλλικών - εκείνη στο ρόλο της μαθήτριας. Την επόμενη χρονιά είχαμε ολίγη από γαλλικά και κυρίως προφορικό, που κατέληγε σε ελληνική φρενίτιδα "τα πάντα όλα" - κι αυτό σημαίνει ότι περιείχε από κριτική εστιατορίων μέχρι αγαπημένα βιβλία. Κάποτε τελείωσαν τα γαλλικά, παντρεύτηκε και τώρα ετοιμάζονται για το Λονδίνο, μαζί με τον αγαπημένο της Σάκη. Μια ενδιαφέρουσα δουλειά ίσως τους κρατήσει εκεί για πολλά χρόνια. Ψηλή, αθλητικός τύπος, ακούραστη και αεικίνητη, έξυπνη και αποτελεσματική. Από τους ελάχιστους ανθρώπους που γνωρίζω και που τώρα τελευταία είναι της μόδας να τους προσδιορίζουμε με την έκφραση "παλαιάς κοπής". Φιλότιμη, ευαίσθητη, συνεπής και διακριτική. Καμιά φορά κοκκινίζει από συστολή, συγκινείται και κάπως ανοιγοκλείνει γρήγορα τα μάτια της, σα να προσπαθεί να το ξεπεράσει για να μη νιώσεις άβολα. Καλή μου Ελένη, σου εύχομαι τα καλύτερα γιατί το αξίζεις και σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι.

http://www.youtube.com/watch?v=V0-7EqLGeg4

2011-03-17T05:09:00.001+02:00

Ασχολούμαι με τη γλώσσα συχνά - για δουλειά, ακόμα και ως χόμπυ - εκτός του ότι διαβάζω σχεδόν ό,τι ενδιαφέρον πέσει στα χέρια μου. Μια λέξη που μου αρέσει,την αναζητώ ταυτόχρονα μέσα μου σε κάποιες γλώσσες που έμαθα. Ξαγρυπνώ επίσης πολύ - από συνήθεια, υπερένταση, στενοχώρια ή θλίψη, ακόμη κι από έρωτα ή χαρά. Η αναζήτηση στα λεξικά, ώρες πάνω από το γραπτό, ρωτώντας φίλους επίσης, αρχίζει να δημιουργεί κάτι σα μανία με τις λέξεις.Τις βλέπεις στο βάθος του μυαλού σου τη νύχτα, όταν σβήνεις το πορτατίφ, ν' αναβοσβήνουν με φωσφοριζέ χρώματα πάνω σε φανταστικό πίνακα. Είναι ανάγλυφες κι εσύ σα να παίζεις scrubble. Κάνω συνδυασμούς, συνειρμούς, δημιουργώ καινούριες. Όταν μ' έχει πια πάρει ο ύπνος, έχω ήδη κανιβαλίσει αρκετά και ανανεώσει το ραντεβού μου μαζί τους για μια επόμενη φορά. Καταγράφω τ' αποκυήματα αυτής της νύχτας:

μίζερος=αυτός που παίρνει μίζα με την ώρα

διαρρήκτης=ο κλέφτης που έχει προτίμηση στα δυάρια

φανταστική=μια fanta που κολλάει(stick)

εμπεριέχει=η περιοχή γύρω από το ΕΜΠ - η Στουρνάρη, ας πούμε.

εναγώνια=μια γωνία

τσαπατσούλα=μια τσούλα που κρατάει τσάπα

κίτρινα=ίνα από κίτρο

δέρμα=τα έρμα τα δέλτα

τροφή= έπαθλο(trophy)

κατάδυση=κατά τη δύση

σημαντικότερο=κότερο με σήμαντρο

ένδεια=και ο Δίας μέσα.

βραχύβια=η λίγη βία - εναλλακτικά, η βία πάνω στα βράχια

σμπαράλια=κάτι που προσκρούει πάνω στα παράλια και κάνει τον χαρακτηριστικό ήχο

χροιά=μια γριά που φτύνει (χχχχχ)

2011-03-16T12:04:00.000+02:00

Ταξιδέψαμε πολύ μακριά, σ'ένα μέρος που δε φαίνεται καλά-καλά ούτε στο χάρτη.Ο Μαρκιανός μού έδειξε έναν ψαρά που κάθε πρωί, αφού έχει βγει για την καθημερινή του δουλειά στ 'ανοιχτά της θάλασσας πηγαίνει, πιάνει με τα χέρια του ένα συγκεκριμένο χταπόδι - το λέει Άρη - το σηκώνει ψηλά, το φιλάει, του δίνει δωράκι δυό-τρία μικρά ψάρια και το ρίχνει πάλι μέσα στο νερό. Από τότε που τον έκανε φίλο, λέει, δε μπορεί να φάει χταπόδι γιατί είναι σα να προδίδει το φιλαράκι του. Επειδή δεν έχουν φωνή, συνεχίζει, σημαίνει πως δεν σκέφτονται ή πως δεν αισθάνονται; Ισχυρίζεται ότι ο Άρης εμφανίζεται κάθε φορά που ακούει το συγκεκριμένο καϊκι να πλησιάζει και πως τον περιμένει. Κάθε φορά που συναντώ ψαράδες ή τους βλέπω από μακριά, κουκκίδες στη ρυτιδωμένη θάλασσα τα ξημερώματα, θυμάμαι τις ενσταλάξεις, τις ανώνυμες θεϊκές. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει και όλοι τους έχουν μεγάλα δόντια, κιτρινισμένα από το ξεχασμένο τσιγάρο στο στόμα τους, κι ένα παιδικό χαμόγελο στο πρόσωπο. Κάθε που πας να φωτογραφήσεις, κοιτάζουν από συστολή κάτω ή κάνουν πως τακτοποιούν τα καλάθια ή τα δίχτυα στο καϊκι. Όταν σταματάει η φωτογράφηση σού δίνουν το χέρι και μετά μας κερνάνε ούζο και μεζέδες της θάλασσας. Γύρω υπάρχουν πάντα γάτες που περιμένουν - συνήθως μαύρες και ασπροκόκκινες, δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα τέτοιες μπαίνουν στο πλάνο.Τον καλύτερο ύπνο τον κάνεις στην παραλία, καλά προφυλαγμένος, με το κύμα να σκάει απαλά και το ρόδινο ξημέρωμα να σου κεντρίζει τα βλέφαρα. Ένα αεράκι σχεδόν απόκοσμο φυσάει τότε. Μυρίζει ρίγανη και θυμάρι από τα διπλανά βουνά. Κρυώνεις λίγο αλλά ζεσταίνεσαι καθώς τα μάτια υγραίνονται από τον αέρα και βλέπουν θολά. Στα γυμνά πέλματα η άμμος είναι ευχάριστα κρύα. Καμιά φασαρία. Μόνο κανένα περίεργο πλιπ-πλοπ μέσα από τη θάλασσα - ψαράκια που αναπηδούν; - να διακόπτει το φλοίσβο. Εδώ θα επιστρέφουμε.

2011-03-09T22:53:00.001+02:00

σβέζαγια ράνα

2011-03-04T21:33:00.008+02:00

Έχω την εντύπωση πως η αίσθηση του να έχει κανείς στερέψει από έμπνευση, έχει αιτίες που μπορεί να σχετίζονται με τη χημεία, με τις ουσίες που κυκλοφορούν στον εγκέφαλο.Υπάρχουν περίοδοι που η έμπνευση κοιμάται για να μπορέσει ίσως να κυριαρχήσει η ηρεμία στο κεφάλι σου. Κι έρχεται αυτή η ηρεμία σαν το χιόνι σε ροζ ουρανό τη νύχτα και καλύπτει απαλά τα πάντα, σαν βαμβάκι και σα γάζα. Και τότε όλα μοιάζουν προστατευμένα και ήσυχα, λες και έριξες μια κουβέρτα πάνω από τις ανησυχίες και τους φόβους σου. Ή, καλύτερα, σα να μούδιασες το πονεμένο δόντι με λίγο ούζο και τώρα βάζεις τη γλώσσα εκεί πάνω, στα ούλα. Δε νιώθεις τίποτα πέρα από κάτι τραχύ, στεγνό και χωρίς γεύση - σα χαρτί. Λες και κολλάει το μυαλό σου μόνο σε αυτό και δεν πηγαίνει παρακάτω. Πιστεύω πως αυτό είναι από τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα της λήψης αυτών της ουσιών αλλά και πάλι δεν είμαι ο ειδικός. Γι'αυτό σε ρώτησα σχετικά με το γράψιμο - είναι που το θέλω τόσο πολύ αλλά κάτι με κρατάει και δεν έχει να κάνει με τεμπελιά. Παλιά έγραφα ένα τετράδιο τη μέρα, χωρίς υπερβολή. Νομίζεις πως είχα περισσότερα να πω; Μπα... Όλο και περισσότερο τα όνειρα μοιάζουν με πραγματικότητα - μην αναρωτιέσαι γιατί ασχολούμαι τόσο πολύ με αυτά, είναι που με τρομάζουν ή με γοητεύουν σα να ήμουν ο σκηνοθέτης καινούριας ταινίας κάθε φορά. Προχθές το βράδυ αργά μπήκε ο - ας τον πούμε - Ποσειδώνας στο σπίτι, ξεκλείδωσε αθόρυβα, άνοιξε την τζαμαρία που οδηγεί στο κηπάκι κι άρχισε μέσα στη νύχτα να ποτίζει τις γλάστρες, που δεν είναι και λίγες. Σηκώθηκα πιο πολύ περίεργη παρά νυσταγμένη και τον κοιτούσα προσπαθώντας να καταλάβω γιατί τόση βιασύνη - ας ξημέρωνε ο Θεός τη μέρα....Είχε ανάψει το φως της βεράντας. Έλα μέσα, του φώναξα, είναι αργά. Εκείνος χαμογελούσε και με παρότρυνε να ξαπλώσω. Μετά έπιασα να του αφηγούμαι το βίαιο όνειρο που είχα δει - εγκιβωτισμός - κι εκείνος απλώς κάπνιζε και έκανε πως κοιτάζει μπροστά στον τοίχο με τον συνήθη του τρόπο, με το δεξί του χέρι να στηρίζει πίσω, τον αυχένα του. Κοιτούσα το στήθος του που ανεβοκατέβαινε ήρεμα. Ελπίζω να το εννοεί, όταν λέει πως προσέχει μην αποκοιμηθεί με το τσιγάρο ακόμα αναμμένο. Και το άλλο, εκείνο που έβλεπα χθες που μπήκαμε κάπου στην εξοχή τρεις φίλοι να κλέψουμε βιβλία, κάτι τέτοιο ήταν, και μετά κυνηγούσαν να μας πιάσουν οι χωριάτες με τσεκούρια σε επαρχιακούς δρόμους μέσα στη λάσπη αλλά εμείς τους ξεγλιστρούσαμε...Τόσο ζωντανό το όνειρο, που μπορούσα να περιγράψω με ακρίβεια ανεξήγητες και βαρετές λεπτομέρειες όπως τι είχε πάνω του το τραπέζι στην κουζίνα αυτού του φτωχικού σπιτιού, τη διαρρύθμιση του χώρου, ακόμα και τη μυρωδιά από το καπνισμένο τζάκι.Τόσες λεπτομέρειες από καθημερινά αντικείμενα. Τι ήθελα εγώ εκεί; Σκέφτομαι να ξεκινήσω κάτι κι ό,τι βγει. Μετά θα στο δώσω για ορθογραφικά λάθη. Εδώ είναι που γελάς.

2011-02-26T16:11:00.003+02:00

Ο ουρανός είναι από το ξημέρωμα σα μια βαριά ασπρόγκριζη και μισολερωμένη κουβέρτα. Κάτω στην άσφαλτο όλα έχουν πάρει τις αποχρώσεις του άσπρου-γκρίζου, κάτι που συνειρμικά με κάνει να ανατρέχω στις ταινίες του Αγγελόπουλου - κι αν σκεφτώ και περιοχές, τότε θα πω τη Φλώρινα και τις Πρέσπες. Αν είχαμε και χιόνι, θα ερχόταν στο μυαλό μου ο Θίασος, εκεί που οι άνθρωποι κατεβαίνουν τραγουδώντας ένα χωμάτινο φιδογυριστό δρόμο. Διάβαζα ξεχασμένα σου κείμενα, αυτό ήθελα να σου πω. Γράφεις συχνά το "βασικά", νομίζω στο έχω πει κιόλας, με τον ίδιο τρόπο που εγώ χρησιμοποιώ το "καμιά φορά",το "λογικά" ή τη συντομογραφία του "εντάξει" στα αγγλικά. Νομίζω πως το "βασικά" ακούγεται κάπως παρωχημένο στις μέρες μας - ήταν της μόδας τότε που μεγάλωνα, τη δεκαετία του '80. Σπάνια τώρα θ' ακούσεις ένα νέο παιδί να λέει "βασικά".Τελικά και από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε φαίνεται πάνω-κάτω το ηλικιακό φάσμα στο οποίο βρισκόμαστε ή το πότε μεγαλώναμε. Όταν γνώρισα τη Νατάσα μου έγραφε "παίζομε,γράφομε,διανύομε,κλπ"(εμείς) και σκεφτόμουν - πριν τη γνωρίσω - ότι λογικά θα έχει κάποια ηλικία επειδή έτσι μας μιλούσαν κάτι μεγάλες καθηγήτριες στο Λύκειο. Είδες; Να' το,πάλι, το "λογικά"...Συνεχίζω: μέχρι που έμαθα ότι στα μέρη της γράφουν και με αυτόν τον τρόπο το πρώτο πληθυντικό, ανεξαρτήτως ηλικίας. Στο δρόμο άκουγα στ' αυτιά μου ένα γάργαρο και λίγο βραχνό γέλιο, αποτέλεσμα σίγουρα του καπνού που κατεβάζεις κάθε φορά ηδονικά στα πνευμόνια σου. Στην αναπαραγωγή του μέσα στο μυαλό μου, έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει αληθινά την ώρα που μ'έπιασε το φανάρι. Ο φίλος μου ο Πακιστανούλης που ήρθε να καθαρίσει τα τζάμια - βρήκε μέρα κι αυτός - μάλλον νόμισε ότι το έχω χάσει ή ότι χαμογελάω σε αυτόν. Αλλά δεν τον είχα προσέξει αμέσως. Γύρισα σπίτι με μιαν αίσθηση πρωτόγνωρης - ή μάλλον ξεχασμένης - τρυφερότητας. Περίεργο. Τόσο καιρό τώρα, απορούσα που δεν έβρισκε ούτε μια τόση δα χαραμάδα αυτή μου η θωράκιση.

2011-02-25T06:45:00.003+02:00

Είχα διανύσει μεγάλη απόσταση και η αλήθεια είναι πως όλο αυτό είχε επιφέρει μια υπερένταση - από το σώμα μέχρι το μυαλό. Αισθανόμουν το αίμα, ανανεωμένο, να βουίζει μέσα στις αρτηρίες σα να είχαν μπει πολλά οκτάνια στο αυτοκίνητο. Τα πάθη της βροχής ακούγονταν ευκρινέστερα στο σκοτάδι του δωματίου. Άναψα το πορτατίφ, ξύπνησα το σπίτι. Πήρα ένα μισοτελειωμένο βιβλίο, το ξεφύλλισα. Έτσι όπως η ματιά μου πέφτει απέναντι, στους τίτλους, μου αρέσει να κάνω συνδυασμούς που να βγάζουν νόημα - σα να είχαν μια σχέση μεταξύ τους, σα να υπήρχε ανάμεσα στους συγγραφείς μια κρυφή επικοινωνία. Ο χρόνος γερνάει γρήγορα - Κοίτα πώς έκλεισαν οι δρόμοι μας. Ο δαίμων της μεσημβρίας - Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Μαρτυρολόγιο - Η Δευτέρα των αθώων. Σκεπτόμουν ότι δύσκολα επιστρέφει κανείς από τον ίδιο δρόμο χωρίς κάποια εσωτερική αλλαγή.Τίποτε δεν είναι πια το ίδιο κι ίσως αυτό να μοιάζει και νομοτελειακό. Ρωτάς καμιά φορά αυτό ή εκείνο τον άλλον, να πάρεις μια δεύτερη άποψη, πιο αντικειμενική, αλλά μέσα σου ξέρεις πολύ καλά την απάντηση αν ήσουν παρών στα γεγονότα.

Εξωτερική θερμοκρασία 5 βαθμοί, άνεμος βορειοανατολικός - ψυχρός και ξηρός - υγρασία 98%.

2011-02-19T03:02:00.003+02:00

Μετά τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, η μεγάλη πεδιάδα κοιμόταν ακόμη. Καμία μουσική στο εσωτερικό - ούτε ομιλία. Κάτι τέτοιο θα λέρωνε τη στιγμή. Έκανα απόλυτη ησυχία για ν' αφουγκραστώ τι δεν ακους μέσα σ' εκείνη την ευλογημένη ηρεμία της φύσης. Μια στάνη, χαρακτηριστική μυρωδιά, κάτι κανελλί κοτούλες, η καμπάνα στο μικρό εκκλησάκι στο τέλος ή στην αρχή του χωριού. Σκηνικό που θύμιζε τη ζωή 40 χρόνια πριν. Το βράδυ δούλευες ήσυχα στο δωμάτιο με τους αγκώνες πάνω στο τραπέζι, κοιτάζοντας κάτω τα μικρά φώτα από την άκρη της πόλης. Περιμένοντας την έμπνευση, ο χρόνος για ένα τσιγάρο. Καθώς φυσούσε ο αέρας, τα φωτάκια τρεμοπαίζαν κι ήταν όπως όταν βουρκώνει κανείς - διπλά και τριπλά είδωλα. Έτσι γλυκά αποκοιμήθηκα. Σε ακούω ξανά να λες την ιστορία εκείνη που σε κάνει να γελάς με την καρδιά σου και γελάω κι εγώ μαζί: ο παππούς σου, με τον καλοκουρδισμένο θυμό, να διστάζει να πάει στο καφενείο ή στο σπίτι. Μια δω μια κει, αναποφάσιστος. Και δώστου εσύ, γέλιο. Εκείνη τη μέρα ο ήλιος έλαμπε πολύ δυνατά πάνω από τη θάλασσα κι είχε κανείς την εντύπωση πως όλα ήταν εύκολα. Προσποιούμαστε πως είναι όλα όμορφα - όμορφα δηλαδή ήταν, ανέφελα όμως όχι, παρά τον αψεγάδιαστο ουρανό. Απέναντι από εκεί που ήμουν θα θυμάσαι πως χτίζεται μια οικοδομή - σκέφτηκα πως οι εργάτες είδαν πρώτα εσένα, πολύ νωρίς εκείνο το πρωϊνό, και μετά εμένα που ξεκινούσα μ' ένα χαμόγελο. Να θυμάσαι τους κωδικούς όταν παίρνεις γράμμα μου.

2011-02-11T22:18:00.001+02:00

2011-02-08T16:45:00.001+02:00

Το Bacardi καρπούζι λάμπει στον ήλιο με ένα υπέροχο ροδί χρώμα. Βαρέθηκα να καταγράφω τα όνειρα. Είναι τόσα πολλά και με ορατά σύμβολα, ακόμα και όταν φαίνονται νεφελώδη. Μου λες πως σκαρώνεις ποιήματα περιμένοντας την αυγή ή τον άγγελο. Αναρωτιέσαι γιατί δε γράφω άλλο - μάλλον επικεντρώνομαι στην καθημερινότητα που με απορροφά ή δεν έχω κάτι να πω εδώ. Ωστόσο η σκέψη πως δεν απευθύνεσαι πουθενά σε απελευθερώνει και τότε αρχίζεις να γράφεις πραγματικά. Τις νύχτες, ακούω τον ήχο του κορμιού που μεγαλώνει, τα κόκκαλα καθώς μετατοπίζονται και σιγά-σιγά ψάχνουν να βρουν δρόμο μέσα από τα ρούχα. Διάβασα καμιά δεκαριά βιβλία αυτό το διάστημα, όλα καλά, αλλά ειδικά αυτό το γιαπωνέζικο με πήρε μαζί του. Θα' ναι το αίμα. Όλο και περισσότερο το ξημέρωμα γίνεται πιο θορυβώδες, σημάδι πως η ζωή, σε πείσμα όλων, επιστρέφει πιο δυνατή.

2011-01-23T18:30:00.000+02:00

Το γραφείο του πατέρα μου στην Washington, μια κατασκευή από inox και γυαλί σε κάποιον όροφο ουρανοξύστη. Αρκετοί άνθρωποι μέσα στο γραφείο, με σχέδια γραφιστικά σε ρολλά και σκυμμένοι πάνω από μακέττες. Το πάτωμα ξύλινο γυαλιστερό. Είχα στο μυαλό μου να αφήσω μήνυμα της Μαρίας: είμαι στην Washington για δουλειά - όποτε μπορέσεις επικοινώνησε. Μπερδευόμουν με τα τέσσερα ασανσέρ του κτηρίου - κάθε φορά που έπαιρνα κάποιο, στην τύχη, με έβγαζε σε διαφορετικό σημείο του ορόφου.

Πολύ περισσότερο ποιητικό το χθεσινοβραδινό όνειρο.Με το κρεββάτι μου-σχεδία πάνω στα νυχτερινά νερά του Πειραιά. Στο προσκέφαλο και πίσω μου, λίγο πιο μακριά, όλα τα καράβια, σκούροι όγκοι μέσα στη νύχτα που περίμεναν να φύγουν το ξημέρωμα. Έπλεα και επέπλεα πάνω στους κορμούς, ανάλαφρη, κοιτάζοντας τον σκοτεινό, συννεφιασμένο ουρανό. Νηνεμία. Κι ίσως το πρωί να με έβρισκε σε αγαπημένο τόπο, μακριά από τη βουή της πόλης.

2011-01-23T07:27:00.000+02:00

Καλημέρα από Ρασκόλνικωφ - όλη νύχτα απεργαζόταν σχέδια που κατέληγαν όμως σε σχεδία .

2011-01-15T18:06:00.002+02:00

Περπατούσαμε τη Νικηφόρου Ουρανού και στο μυαλό μας είχε κολλήσει το ρήμα numσ - με τι πτώση άραγε να συντάσσεται. Προηγουμένως μιλούσαμε εκτενώς για τη σφαγή στο Μπεσλάν, λίγα χρόνια πριν και ,οπωσδήποτε, το θέμα συζήτησης σίγουρα δεν είχε ενδιαφέρον παρά μόνο για μας και μια που το είχαμε κιόλας ανοίξει το συνεχίσαμε. Θυμάμαι μια κυριούλα που φώναζε πως τα παιδιά που σώθηκαν τής ζητούσαν συνέχεια νερό -πιτς!,numσ! - η ομηρία στο κλειστό γυμναστήριο με τους 40 βαθμούς και τους ανθρώπους σωρηδόν τα είχε αφυδατώσει. Να πιούν,να πιούν! Αυτά τα παιδιά έγιναν μάρτυρες δηλαδή; - ρωτάω, όχι για να μάθω στ' αλήθεια την απάντηση όσο για να συνεχίσουμε την κουβέντα, ούσα σίγουρη πως θα πεις ναι, με βεβαιότητα. Μαλώνουμε μετά για το ποτό και το ρόλο του στις αυξημένες τρανσαμινάσες, στις τιμές που δείχνουν ότι πηδάς συστηματικά το συκώτι σου γιατί είναι το δικό σου συκώτι και σε τελευταία ανάλυση ό,τι θες το κάνεις αν δεν έχεις πουθενά να δώσεις λογαριασμό. Ο καθένας διαλέγει το θάνατό του, όταν έχει την επιλογή να το κάνει. Μετά τρέχει να σωθεί, αν μένει κάποιος χρόνος, μια διορία. Μιλάμε γενικά. Με ρωτάει τι γράφω στο blog - πράγματα ακατανόητα και καθόλου ενδιαφέροντα για ένα τρίτο μάτι, απαντώ, με μιαν άγρια αίσθηση ευχαρίστησης που πηγάζει από την ηθελημένη καλλιέργεια της μοναχικότητας. Ιδιωτεύουμε. Περπατάμε δίπλα-δίπλα και με τα χέρια στις τσέπες. Κοιτάζω μπροστά αλλά δεν κοιτάζω. Και τότε λέω σα να απαγγέλω, έτσι ώστε να μην ξέρει αν αυτή είναι δική μου φράση, γεννημένη μόλις, ή παράθεση από κάπου: ... και τώρα έχω έναν αβάσταχτο πόνο και μια πληγωμένη ψυχή. Παραξενεύεται, φαίνεται πως προσπαθεί ν' ανασυντάξει την πρόταση στο μυαλό, επαναλαμβάνοντάς την σιωπηρά σα για να μαντέψει την προέλευσή της, και μετά το μόνο που ακούγεται είναι οι πατημασιές των ξερών φύλλων κάτω από τις σόλες μας.

2011-01-15T12:14:00.000+02:00

Γρήγορα. Προτού ξεθωριάσουν οι εικόνες. ΄Η σταματήσουνε άξαφνα - κι η ταινία η φθαρμένη κοπεί...

Πρέπει να ήταν Κυριακή του Πάσχα και όλα λάμβαναν χώρα στον προαύλιο χώρο του σχολείου. Κόσμος γνωστός. Ξέφυγα από την αίσθηση της επικείμενης γιορτής και πήγα απέναντι, στο μέρος που είναι οι βρύσες. Από τη δεξιά πλευρά υπήρχε μια πόρτα, ένα άνοιγμα που οδηγούσε στις φυλακές. Ήθελα να πάω να δω τον Μάριο λόγω ημέρας αλλά και επειδή είχαμε καιρό να ιδωθούμε. Πέρασα κάτι σαν καταπακτή, έναν κατηφορικό διάδρομο και μετά βρέθηκα στο σκοτεινό και αποπνικτικό χώρο.Το μέρος φωτιζόταν μάλλον από λάμπες φθορισμού, που έκαναν τα πρόσωπα να φαίνονται άγρια και ξενυχτισμένα. Ο Μάριος με είδε από μακριά, συνομιλούσε με κάτι νεαρούς εκείνη την ώρα που με κοίταξαν παράξενα.Του χαμογέλασα αμήχανα καθώς ερχόταν χαρούμενος προς το μέρος μου. Μάλλον ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που περίμενε να δει. Με ξενάγησε στο "σπίτι" του, μου έδειξε τους χώρους. Όταν έφτασε η ώρα να φύγω, ζήτησα από τους φύλακες αν μπορούσαν να μου ανοίξουν. Σκεπτόμουν πως δε θα με άφηναν εύκολα, θα με ρωτούσαν ένα σωρό πράγματα, διαδικαστικά, κλπ όμως τελικά ήταν πιο εύκολο απ' όσο το φανταζόμουν. Στα τελευταία βήματα πριν την έξοδο, με συνόδευαν φίλοι του Μάριου, όλοι τους πολύ ευγενικά παιδιά. Στους ανήλιαγους διαδρόμους πέσαμε πάνω σε έναν που είχε απαγχονιστεί από ώρες - το σώμα του παγωμένο και με εκδορές, όπως τα ζώα στα σφαγεία, κρεμόταν από ένα σκοινί στα δεξιά μου. Δεν το πρόσεξα αμέσως και έπεσα πάνω του - θυμάμαι ακόμη την αίσθηση του άκαμπτου, παγωμένου σώματος πάνω μου. Ξεκλείδωσαν τη βαριά σιδερένια πόρτα και είδα από μέσα τα γνώριμα πεύκα της αυλής. Τότε ήταν που με κάλεσε ο πατέρας μου στο κινητό - γιατί άργησες τόσο;, ρώτησε.Είχαν, στο μεταξύ, περάσει 3-4 ώρες και βρίσκονταν όλοι στο επιδόρπιο. Θα σου εξηγήσω, του είπα και έκλεισα το τηλέφωνο. Μετά τον είδα να περιφέρεται μαζί με τους υπόλοιπους γύρω από τα τραπέζια σα να είχε αναλάβει προσωπικά το catering. Κάποια στιγμή είδα τον Μίκη. Τεράστιος σαν πλάτανος, ψηλός και με μεγάλες πλάτες. Πήγα κοντά του. Με περίμενε. Στηρίχτηκα στο αριστερό του πόδι με όλο μου το σώμα, όπως κάνουν τα μικρά παιδιά όταν βρίσκονται δίπλα σε αγαπημένους μεγάλους. Θα μπορούσε να είναι κάτι σαν τοίχος, τόσο δυνατό τον αισθανόμουν. Έσκυψε και με φίλησε στο στόμα, στην πραγματικότητα δάγκωνε απαλά και μετά πιο δυνατά το κάτω χείλος - θυμάμαι ακόμα ολοζώντανη την αίσθηση της θερμότητας και της υγρασίας των χειλιών. Μου χαμογελούσε. Μετά με αγκάλιασε. Μας έβγαλαν φωτογραφία.Αυτό που συγκράτησα περισσότερο από εκείνη τη μέρα ήταν η ζεστασιά των παιδιών στη φυλακή.

2011-01-08T10:53:00.001+02:00

Καιρό είχα να σου γράψω. Η μέρα ξεκίνησε νωρίς, με ένα earl grey τσάι και το σενάριο ανά χείρας. Σε ξέρω, ποια είναι η χήρα τώρα; - θα κάνεις πως αναρωτιέσαι - για να βάλουμε μετά, συνωμοτικά, τα γέλια. Παγωνιά. Πάνω από τη λίμνη εξατμίζεται το νερό κι από εδώ που είμαι βλέπω τους αχνούς να ανεβαίνουν στον ουρανό σαν καπνός. Πώς λέγονται αυτά τα πουλιά με τα λεπτά σαν κλαράκια πόδια και το σκούρο μπλε σακάκι στην κοιλιά; Ποτέ δε συγκράτησα τα ονόματά τους - τζάμπα μιλούσε ο Φίλιππος. Όπως ξέρεις, κάτι φταίει του εκτυπωτή και αρνείται να μου περάσει τα κείμενα. Στη συνέντευξη Τύπου μου ζήτησαν να τους πω δυό λόγια για τη συγγραφέα - τίποτε από μένα δε φαίνεται, δανείστηκα τη φράση από τον Άμλετ/Χειμωνά. Και μάλλον το είπα όχι τόσο σα δήλωση όσο σαν περήφανη αυτάρκεια. Βλακείες.Κανείς δεν είναι νησί.Άσε με, εμένα, να το πιστεύω μερικές φορές.Αυτός ο χειμώνας είναι περίεργος αλλά μάλλον κάτι καλό βρίσκεται στην άκρη του. Το διαισθάνομαι. Σε φιλώ.

Ο άνθρωπος μόνος

2010-12-26T00:01:00.000+02:00

Ένα κερί

Αυτό το κερί που άναψα

περαστικός από τον οίκο Σου

δεν είναι η προσευχή μου

για να Σε φτάσει εκεί ψηλά

δεν είναι οι παρακλήσεις μου

ούτε βεβαίως καμιά ελπίδα

που εναπέθεσα σε Σένα.

Η καθαρότητα της ύλης του

δε συμβολίζει το ακηλίδωτο

της πρόθεσής μου

και η μαλακή του υφή

καθόλου δεν υπόσχεται

την εύπλαστη μεταστροφή μου

στη μετάνοια

όπως οι αλληγορίες εγγράμματων πιστών Σου

ξέρουν να τυλίγουν.

Μπορεί να μοιάζει μ' όλα τα άλλα

όμως αυτό

ανάφτηκε για να Σου πει

πως ευτυχώς

στέκομαι εδώ αβοήθητος

και πως ακόμα

όσο μπορώ

θα λάμπω.

Γιάννης Βαρβέρης

χημεία

2010-12-21T02:10:00.005+02:00

Η Καίτη είχε έκθεση και είχαμε πάει όλοι στα εγκαίνια. Βρήκα δυό-τρεις κατασκευές που μου άρεσαν και μου τις τύλιξαν σε γκρι συσκευασία. Υπήρχαν πολλά τραπέζια όπου καθόταν ο κόσμος σε παρέες με πάνω τους ρεσώ. Μετά θυμάμαι αποσπασματικά τη δεξίωση, τον Γιάννη να κάθεται απέναντί μου μ'ένα χακί παντελόνι και να προσπαθεί να με ταϊσει με τα δάχτυλά του γεμιστές πατάτες με τυρί. Δε θέλω, του έλεγα - έλα, πρέπει να φας, αντέτεινε, εκείνος. Αν και με πίεζε έτσι όπως έσπρωχνε το φαγητό στο στόμα μου, αισθάνθηκα για λίγο το νοιάξιμο που με παραξένεψε τόσο, όμοια σα να έβλεπα να πετάνε καρχαρίες ή να κολυμπάνε αετοί.Το προηγούμενο βράδυ, με τη Λευκή, ανεβαίναμε σ' ένα ύψωμα όταν μου ανακοινώνει: το βράδυ, φεύγοντας, πρέπει να περάσουμε στην άλλη μεριά κολυμπώντας - δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ήταν μια απόσταση όπως αυτή που βλέπουμε να χωρίζει την Πλάκα από την απέναντι στεριά. Ήμαστε σε μια λουτρόπολη, καλοκαίρι, κίνηση. Σιγουρεύτηκα ότι θα έβρισκα μπρατσάκια, σωσίβιο και βατραχοπέδιλα - όλα αυτά μαζί. Και πάλι δε μου φαίνονταν αρκετά τα εφόδια ώστε να είμαι σίγουρη πως δε θα πνιγώ. Τα βρήκα, όλα σε χρώμα πορτοκαλί. Η Λευκή ήξερε καλό κολύμπι κι έτσι μόνον εγώ ανησυχούσα για την επικείμενη απόπειρα. Ο άστατος ύπνος φέρνει όνειρα σύντομα αλλά ζωντανά τόσο που, δύσκολα ξεχωρίζω, στο τέλος μιας μέρας ή στην αρχή της επομένης, πόσο από αυτά έζησα και πόσο τα φαντάστηκα.

2010-12-18T03:18:00.000+02:00

και μια που το χιόνι είναι επίκαιρο...

2010-12-12T19:54:00.000+02:00

ο κοκκινολαίμης και το κλαδί

2010-12-12T19:00:00.000+02:00

Θα'θελα να πεταχτώ άλλη μια φορά να σε δω!, τραγούδησε, από μια γωνιά, ο κοκκινολαίμης.

Εχει παγωνιά, έτριξε, το κλαδί. Θα κρυώσεις μέχρι να ξαναπετάξεις ως εδώ.

Θα κάνουμε παρέα!, ανταπάντησε, εκείνο. Δε με πειράζει το κρύο.

Το φοβάμαι όμως εγώ, είπε, το κλαδί. Μ'αυτό το χιόνι, ακόμη και το μικρό σου βάρος, μπορεί να με λυγίσει.

αντι - zen ευχές

2010-12-03T22:32:00.007+02:00

Είχα σχεδιάσει και ετοιμάσει τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα. Εκεί θα μπουν οι βιβλιοθήκες, εκεί το γραφείο, εκεί το κρεββάτι, εκεί τα διάφορα. Πήγαινα και το έβλεπα καθημερινά, σε διαφορετικές ώρες της ημέρας, για να κοιτάζω πώς άλλαζε το φως στο νέο χώρο. Ένα επιπλέον δωμάτιο για κανένα φιλοξενούμενο, κάτι σαν ξενώνας, εδώ θα έψηνα τα κέικ για τους φίλους μου και θα έβλεπα από το παράθυρο τα δέντρα. Εκείνο το περβάζι στο μεγάλο παράθυρο με το πράσινο πλαίσιο θα ήταν ιδανική θέση για το γάτο, με θέα στον πίσω κήπο. Στο ράφι πάνω από το τζάκι θα έπαιρνε το μπάνιο της η πεντακάθαρη γατούλα μου. Είχα αρχίσει να κουβαλάω τις πρώτες τσάντες μέχρι που ήρθε και η ώρα των υπογραφών και του συμφωνητικού. Ο κυριούλης με το χιτλερικό μουστάκι γούρλωσε τα μάτια και ξερόβηξε όταν άκουσε για τις γάτες. Βροχή οι ερωτήσεις. Και πώς ακριβώς είναι, αν έχουν κάνει τα εμβόλιά τους, και είναι και δύο...ααααα, μάλιστα (κοιτώντας, με νόημα, τη γυναίκα του), δεν είναι καν μια, θα γδέρνουν το πάτωμα...μα, κύριε, οι γάτες δεν γδέρνουν τα πατώματα, τους καναπέδες ξύνουν, τα υφάσματα δηλαδή, κι αυτό είναι θέμα δικό μου βέβαια. Όχι, θα μου χαλάσουν το σπίτι, θα μου κατεβάσουν τους τοίχους, θα τσακίσουν τα πλακάκια, θα πάθουμε καμιά αρρώστεια από τα νύχια τους (δεν ήξερα ότι υπάρχουν και κολλητικές αρρώστειες από μακριά). Συγγνώμη, κύριέ μου, δεν έχω τα τέρατα της Αποκαλύψεως - για δύο ήσυχες γατούλες πρόκειται, η μια εκ των οποίων, ηλικιωμένη. Υπάρχει και καταστατικό στο τέλος-τέλος που δεν απαγορεύει να έχω στο οροφοδιαμέρισμα τις δύο γατούλες. Κοιτάξτε, σας συμπάθησα και ήθελα εσείς να το πάρετε, αλλά τώρα δεν ξέρω αν θέλω... πάρτε τα πράγματά σας καλύτερα, έπρεπε βέβαια να σας το έχω θέσει εξαρχής, κρίμα, σας είχα συμπαθήσει, δε θα βρούμε εύκολα άνθρωπο της εμπιστοσύνης μας αλλά, από την άλλη, δε συμπαθώ τα κατοικίδια. Σοκολατάκι όμως δεν πήρατε, καλή μου κοπέλα! Βάλτο, το σοκολατάκι, στον κώλο σου, παλιοκαργιόλη. Και εύχομαι ποτέ σου να μη βρεις να το νοικιάσεις.

2010-12-02T14:20:00.001+02:00

τι σκοτεινοί που είναι οι άνθρωποι

πόσο έντιμη η ματιά του ζώου...

Οι άγγελοι ξέρουν από ανθρωπιά

γι'αυτό και τους συναντάς, συχνά, σε καταφύγια.

2010-11-29T15:37:00.003+02:00

2010-11-27T18:04:00.001+02:00

Αυτή η ανάμνηση με πάει πίσω 15 χρόνια. Πάσχα σε εξοχή της Κέρκυρας και είναι ξημερώματα επιστροφής. Περπατάω μ' ένα μεγάλο σακ-βουαγιάζ στην πλάτη κάμποσο δρόμο μέχρι να βγω στον κεντρικό, όπου εκεί θα με περίμενε ένα αυτοκίνητο. Μόλις που πάει να σηκωθεί ο ήλιος, μισοσκόταδο ακόμα, Μάρτιος ή Απρίλης, και η πρωϊνή πάχνη έντονη, το κρύο διαπεραστικό. Ακούγονταν ακόμα τριζόνια και τριξίματα της νύχτας. Ένας ελαφρύς, παγωμένος αέρας φυσάει το πρόσωπό μου. Περπατάω γρήγορα για να ζεσταθώ και με τις ορειβατικές μπότες περνάω πάνω από νοτισμένα, θεόρατα αγριόχορτα. Πυκνή βλάστηση. Θυμάμαι σαν τώρα κάποιες πυγολαμπίδες, με αυτό το ασπρογάλαζο φως να ξεχωρίζουν καθώς χωνόμουν ως τη μέση μες στο βαθύ πράσινο. Μετά από ένα χιλιόμετρο δρόμο άκουγα την αναπνοή μου μόνο, είχα λαχανιάσει. Ήταν ένα ήσυχο, όμορφο τοπίο που μόλις ξυπνούσε και εγώ που προχωρούσα μόνη μου. Δεν υπήρχε ψυχή τριγύρω. Διέσχισα το χωριό που ακόμα κοιμόταν κι έφτασα στην άκρη του δρόμου.Ήμουν χαρούμενη και δεν ξέρω γιατί, ήξερα ήδη τότε ότι αυτές οι εικόνες κουβαλούσαν μια μαγεία και πως θα εντυπώνονταν για πάντα στη μνήμη μου. Σα να ήμουν σκηνοθέτις και μοναδικός ηθοποιός μιας ταινίας όπου όλα πήγαιναν καλά. Έτσι έχω φανταστεί τη μέρα της αναχώρησής μου από την Αθήνα. Λέω "αναχώρησης" - όχι "απόδρασης"- γιατί και την Αθήνα κάποτε τη διάλεξα για να μείνω - δε μεγάλωσα εδώ. Με φιλοξένησε όσα χρόνια το θέλησα, κάτι σαν ενδιάμεσο. Δεν αισθάνθηκα πίεση ζώντας στην μεγαλούπολη. Όμως οι ανάγκες και οι συνθήκες αλλάζουν.Θα' ναι ένα ξημέρωμα σαν όλα τ' άλλα και τα σύννεφα θα γίνονται από σκούρα γκρι, ροζ και μετά λευκά.Θα φυσάει ένα απαλό αεράκι κι εγώ, σίγουρη και με όλα τα πράγματα έτοιμα από καιρό, πανάλαφρη και γελαστή, θ' αποχαιρετήσω την πόλη που με φιλοξένησε για να πάω επιτέλους στην πατρίδα που θα έχω διαλέξει.

2010-11-25T20:12:00.001+02:00

Παρανοήσεις: λέγοντας κάποιον καλό μπορεί και να εννοούμε μερικές φορές τον ανήμπορο, ανελέητο το φοβισμένο και αγέρωχο ή αυτάρκη τον απελπισμένο.

2010-11-23T17:16:00.001+02:00

Κάθομαι μπροστά στη τζαμαρία τώρα και σου γράφω, στον καινούριο μου χώρο. Από εδώ ξεχωρίζω τις πρασιές του κήπου και στο βάθος, θολά, αυτό που ήθελα από καιρό. Έχω φτιάξει από το πρωί κι έναν διπλό ελληνικό, γλυκό. Όμορφα είναι. Νιώθω τον ήλιο από το πώς ζεσταίνει τα δάχτυλά μου, δεν τον βλέπω.Τίποτε δεν προμήνυε το μακελειό - στο μυαλό μου τουλάχιστον. Με βρήκε απροετοίμαστη.Την επομένη κιόλας από κείνο το τραπέζι ξεκίνησα ανέμελα για το κατάστημα να πάρω το δημοσιογραφικό κασετόφωνο. Λεπτό και κομψό, (μικρής) τσέπης.Έκανα τις δοκιμές μου κι έπιασα δουλειά. Δυό-τρεις μέρες μετά, θυμάμαι που το είχα μαζί μου, καθώς με μετέφεραν. Οι γιατροί ρωτούσαν τι το χρειαζόμουν. Όμως,αν το καλοσκεφτείς, δεν ήταν ένα απλό εργαλείο δουλειάς. Δεν προοριζόταν για τη χρήση που φτιάχτηκε αλλά εγώ το κρατούσα σα μάρτυρα και σαν ό,τι απέμεινε.Τελικά έζησα. Οι άνθρωποι έβγαλαν αριστοτεχνικά τις σφαίρες, κάτι θραύσματα μόνο έμειναν, λέει, να θυμίζουν εκείνο τον Αύγουστο. Και τώρα εδώ, να σχεδιάζω δειλά την καινούρια ζωή. Σου στέλνω ένα χαμόγελο και μια ευχή.

2010-11-19T22:34:00.000+02:00

Η γραφή είναι ένας τρόπος να θυμάσαι.

2010-11-14T15:35:00.000+02:00

Όλο και λιγότερο φαίνεται πως ζούμε μια ζωή γεμάτη από αληθινά πράγματα, γεγονότα, εμπειρίες μοναδικές για τον καθένα. Δε μπορώ αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός ότι όλο και περισσότερο έχουμε την τάση να αφηγούμαστε ή να καταγράφουμε πράξεις του παρελθόντος μας και αναμνήσεις σα να πάσχουμε από ομαδική φοβία για μια συλλογική, μελλοντική άνοια. Φαντάζομαι ότι όποιος έχει ζήσει κάτι το δυνατό και το αυθεντικό δε χρειάζεται ακροατήριο ούτε μάρτυρες, εφόσον ήταν παρών στα διαδραματιζόμενα και ,με την προϋπόθεση που έχει αυτό βέβαια, να του άφησαν μια ανεξίτηλη ανάμνηση. Φτάνει που το έζησε και που το ξέρει.

2010-11-13T00:56:00.002+02:00

Το blog αυτό, το έχω πει και άλλοτε, είναι ένα ημερολόγιο σημειώσεων, παρατηρήσεων, ονείρων, καταγραφών. Περισσότερο για καθαρά προσωπική χρήση - άρα και πολύ πιθανόν βαρετό για τους αναγνώστες.

Μια εξαίρεση: παρακαλώ, διαβάστε την ανοιχτή επιστολή- διαμαρτυρία στο adespotologio. Γιατί η κακοποίηση ζώων με κινητοποιεί πάντα και με συγκλονίζει. Με βγάζει από τον μικρόκοσμό μου.

http://www.adespotologio.blogspot.com/

2010-11-11T19:51:00.001+02:00

Τίποτε δε χάνεται μέσα στο χρόνο αν το περιέβαλες με αλήθεια. Και, καμιά φορά, μπορεί η ζωή ολόκληρη να βρίσκει το νόημά της σε μια αφιέρωση.

2010-11-10T05:31:00.004+02:00

Εκείνο τον καιρό θ' άλλαζα σπίτι κι ένα πρωί με καθαρό ουρανό, πήρα από το καρτοτηλέφωνο της Ακαδημίας τον αριθμό που είχα βρει στην εφημερίδα. Απάντησε ένας άντρας ακαθορίστου ηλικίας. Το σπίτι είναι στην Τσιμισκή πάνω ψηλά - ξέρετε πού είναι η Τσιμισκή; - ρώτησε, από την άλλη άκρη της γραμμής. Τον διαβεβαίωσα πως ναι και συμφωνήσαμε πως εννοούμε την περιοχή κάπου μεταξύ Νεάπολης και Εξαρχείων. Ρώτησα και τον αριθμό - το 1, είπε. Θα περνούσα από κει για να έβλεπα αν μου κάνει. Ήταν πράγματι ψηλά, πάνω-πάνω στο δρόμο, σαν σε λόφο - όπως ας πούμε κοιτάζεις από την εκκλησία στου Γκύζη κάτω το δρόμο ή από το λόφο του Στρέφη την Αλεξάνδρας. Μετά ξεκινούσε μια κατηφόρα ή ανηφόρα σαν της Σίνα - ανάλογα από το πού τη βλέπει κανείς. Εγώ, ας πούμε, την πρωτοείδα από χαμηλά - σα να λέμε από τη Σόλωνος. Στην είσοδο είχε κάτι λαξεμένες λευκές πέτρες, σαν εκείνες τις περίεργες κατασκευές του Τλούπα. Πέτρες με άδειες κοιλότητες στο εσωτερικό για να μπαίνουν φυτά. Συνάντησα τον Χαραλαμπάκη στο ραντεβού που είχα δώσει με τον άγνωστο κύριο. Δεν ήταν ο ίδιος βέβαια αλλά κάποιος που του έμοιαζε τόσο και που, έκτοτε, τον λέω έτσι. Με ανέβασε πάνω, μου έδειξε το σπίτι. Συμπαθητικό, ήσυχο αλλά παλιό και με μια ωραία πίσω αυλή, γεμάτη μουριές και μεγάλα δέντρα που έδιναν παχιά σκιά κι έγερναν στους ξεφλουδισμένους, από την υγρασία και το χρόνο, τοίχους. Φιλικές σκιές. Λίγο σκοτεινό, εκτός κι αν ήταν η ώρα που το επισκεπτόμουν τέτοια που δεν αναδείκνυε το φυσικό φως. Έχω την εντύπωση πως πήγα αργά το απόγευμα. Ήρθε και μια γυναίκα μετά, κάπως ταλαιπωρημένη, μάλλον γυναίκα του. Με πληροφόρησε πως το ενοίκιο θα ήταν 95 ευρώ, αν τελικά το έπαιρνα το σπίτι. Μου φάνηκε αστείο το ποσό κι εκείνη, σα να το κατάλαβε αμέσως, εξήγησε πως δεν είχαν σημασία γι' αυτήν τα χρήματα: το ποσό θα ήταν συμβολικό γιατί σημασία είχε να κατοικούσε το σπίτι της μητέρας της που είχε πεθάνει από καιρό, ένα άτομο άξιο της εμπιστοσύνης τους. Σκέφτηκα από μέσα μου: και γιατί όχι στρογγυλεμένο 100 αλλά 95; - αλλά δεν το έψαξα κιόλας περισσότερο. Βαριόμουν τις δεύτερες σκέψεις εκείνη την ώρα. Είχε πλακάκια κάτω στην κουζίνα, κάτι μπεζ-καφέ, παλιομοδίτικα. Έπιπλα παλιά, σε σκούρο καφέ χρώμα, κομοδίνα, ντουλάπες με καθρέφτη. Με κέρασαν ελληνικό καφέ και λουκούμι κίτρινο. Είπα ότι θα το σκεφτώ και ότι θα τους ειδοποιήσω λίγες μέρες μετά. Ο ας τον πούμε Χαραλαμπάκης πήγε να με ξεπροβοδίσει. Περάσαμε από ένα μαγαζί με τουριστικά είδη. Ήταν μια γειτονιά σαν από εκείνες του Πειραιά το 60, λες και είχε σταματήσει ο χρόνος. Μπήκα να πάρω κάτι και θυμάμαι που το έβαλα μετά στη μαύρη μακριά κρεμαστή τσάντα μου με τις μαργαρίτες από μικρά κουμπιά που μου έχει χαρίσει η Δέσποινα, αυτή που μοιάζει με ταγάρι. Συνεχίσαμε με το αυτοκίνητο μέχρι να με πετάξει πιο κάτω, στον κεντρικό δρόμο. Μου εξήγησε πώς είχε η κατάσταση. Από δω και πέρα, είπε, θα συνεννοούμασταν εμείς για τα πρακτικά.

2010-11-04T05:34:00.003+02:00

5 εικόνες

αγριεμένη θάλασσα

ηλιοβασίλεμα

ζώο που κοιμάται αθώα

δέντρα

καλοκαιρινός ουρανός

6 ήχοι

σιγανή βροχή τη νύχτα

γκιώνης

τριζόνι

γουργουρητό γάτας

απαλός αέρας μέσα από φυλλωσιές

κουδούνια προβάτων από μακριά

5 μυρωδιές

φρέσκο, ζεστό ψωμί

μια πρόσφατη ανακάλυψη: Narciso Rodriguez

αχνός από τσάι earl grey

γαρδένια

φρεσκοπλυμένο ρούχο

6 γεύσεις

ρεβίθια σούπα

ώριμο μάνγκο

πράσινο, παγωμένο τσάι με δυόσμο και λεμονόχορτο

πλάκα σοκολάτα γάλακτος

καρδιά ώριμου καρπουζιού

κρύα, φρέσκα, ώριμα, μαύρα σύκα

5 αφές

ρυζόχαρτο

βελούδινο ύφασμα

λείο δέρμα

ζεστά, στεγνά χέρια

παλλόμενη κοιλιά ζώου που κυοφορεί

2010-10-30T13:49:00.002+03:00

Λέμε: τραβάω ανήφορο ή πήρα τον κατήφορο. Στο δεύτερο είναι μια, ίδια και συγκεκριμένη κατηφόρα, σα να την ξέρει κι ο άλλος από πριν - σα να έχετε συνεννοηθεί και δε χρειάζονται περαιτέρω διευκρινίσεις. Από την άλλη, φαίνεται πως ο ανήφορος, άν-αρθρος, δεν είναι πάντα κάποιος, συγκεκριμένος. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, μοιάζει να αναγνωρίζουμε τις δυσκολίες (ανήφορος) ή να έχουμε τουλάχιστον επίγνωση του τι μας συμβαίνει (κατήφορος). Σα να' ναι όλες οι αισθήσεις μας ωξυμμένες από την ένταση. Μάλλον στον ίσιο δρόμο, θεωρητικά απαλλαγμένο από κάθε δυσκολία ή παγίδα, καραδοκεί ο κίνδυνος να πέσουμε.

2010-10-27T18:47:00.000+03:00

Απλές, καθημερινές κινήσεις που κάνουν οι άνθρωποι με αγάπη όσο ζουν, δεν ξέρουμε ποτέ πώς θα επιλεγούν να εγγραφούν ως δώρο και θα εκφραστούν μ' ένα χαμόγελο ή συγκίνηση στη μνήμη εκείνων που τις δέχονται ή που τους τις αφηγούνται πολλά χρόνια μετά. Ξημέρωναν τα γενέθλια μιας γιαγιάς που συμπάθησα μέσα από διηγήσεις χωρίς να είναι η δική μου.

2010-10-25T13:33:00.002+03:00

Γενέθλιος θα έπρεπε να λέγεται ο τόπος εκείνος που, όταν επιστρέφεις πάλι σε αυτόν, ξανά και ξανά, ξαναγεννιέσαι. Όχι, απαραίτητα, αυτός από τον οποίο κατάγεσαι. Παραπλανητικά στοιχεία περιέχουν, τα βιογραφικά μας.

2010-10-23T08:35:00.004+03:00

Ξημέρωμα. Δε φυσάει καθόλου.Τα φύλλα μοιάζουν τόσο ακίνητα σα να' ναι τα φυτά μεσα σε βιτρίνα κι εγώ απέξω. Είδα σε όνειρο μια σχετικά μεγάλη έκταση και πάνω της κατακόκκινα γεράνια. Μια κουβέρτα από γεράνια, αν μπορώ να το πω έτσι, σε έναν άσχημο χώρο.Έλαμπαν κάτω από τον ήλιο.

Προχθές, στην Καλιρρόης, πρώτη φορά παρατήρησα ένα παλιό σπίτι κρυμμένο πίσω από σκιερή βλάστηση. Το καυσαέριο είχε ποτίσει το τσιμέντο, ο τοίχος είχε πάρει μια γκριζωπή-καφετιά απόχρωση, όμως, κατά έναν περίεργο τρόπο, όλο αυτό ταίριαζε με το κάδρο του παραθύρου. Μπορεί και να ήταν άσχημος αν ήταν κατάλευκος. Έριξα μια φευγαλέα ματιά στο χώρο που φωτιζόταν από ένα χλωμό, πορτοκαλί φως: μια βιβλιοθήκη παλιά και βαρυφορτωμένη, ένα λαμπατέρ από παλαιοπωλείο και τα λεπτά κλαδιά από το ψηλόλιγνο δέντρο του δρόμου να ακουμπάνε πάνω στο τζάμι. Καθόλου άσχημο, σε ένα σχετικά αδιάφορο δρόμο. Η Καλιρρόης θα έπρεπε να βρίσκεται κάπου παραθαλάσσια, ως Ωκεανίδα που ήταν. Το κάδρο ήταν πάντα εκεί, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, και από το συγκεκριμένο μέρος συμβαίνει να έχω περάσει πολλές φορές μέσα σε μια εικοσαετία. Όμως εγώ το είδα τώρα για πρώτη φορά.

2010-10-21T02:08:00.004+03:00

Σκεπτόμαστε συχνά τα πράγματα, ετεροχρονισμένα. Η φυσική τους παρουσία στη ζωή μας, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε για ένα όμορφο τοπίο που βλέπουμε από το παράθυρο, δεν αποτελεί την ιδανική συνθήκη για μια ταυτόχρονη εκτίμηση. Αγαπώ μια πόλη, ένα νησί ή μια τοποθεσία σε σημείο να τα ονειρεύομαι. Κάποτε μου δίνεται η δυνατότητα της υλοποίησης αυτού του ονείρου. Όμως την ώρα ακριβώς που πια βιώνω αυτήν την ιδανική για μένα κατάσταση, σχεδόν από εκείνη τη στιγμή και μετά ξεχνάω πώς ήταν όλα αυτά ως σχέδιο, πριν δηλαδή την πραγματοποίηση του ονείρου.Έχει τελειώσει η περίοδος της προσμονής. Όλα αυτά που βιώνω τώρα ως πραγματικότητα, είναι τα στοιχεία εκείνα του κάποτε ονείρου. Όσο οι άνθρωποι είναι παρόντες στις ζωές μας, όσο σιγά-σιγά μπαίνουν στην καθημερινότητά μας και η φυσική τους παρουσία μοιάζει διαρκής, τόσο γίνονται για μας σιγά-σιγά αόρατοι ή δεδομένοι, στοιχεία αναφοράς. Και τότε ίσως έρχεται η στιγμή για τη γέννηση, στο μυαλό μας, ενός άλλου ονείρου.

2010-10-17T06:42:00.001+03:00

Καμιά φορά, αυτοί που νοιάστηκες περισσότερο είναι ή μακριά ή πεθαμένοι. Η αγάπη θέλει, ενίοτε, την απόστασή της.

2010-10-14T12:20:00.000+03:00

Το πιο ενδιαφέρον μέρος ενός ταξιδιού είναι η σχεδίασή του: να σκεφτείς όλες τις παραμέτρους, να μην ξεχάσεις να πάρεις αυτό ή εκείνο, να συμβουλευτείς τους πιο αξιόπιστους χάρτες, μέχρι και όλα τα εμβόλια για ασθένειες με εξωτικά ονόματα να κάνεις. Έχοντας αυτά κατά νου για καιρό, είναι σα να ταξιδεύεις ακίνητος. Η λεπτομερειακή προετοιμασία ίσως ενέχει τον κίνδυνο να βγει κανείς χορτασμένος στα μισά και να μην πραγματοποιήσει ποτέ το ταξίδι.

2010-10-12T03:28:00.000+03:00

Με οδήγησε στο εσωτερικό, όταν είχαμε ήδη βραχεί. Άναψε τη λάμπα, εκείνη με το χλωμό πορτοκαλί φως και τα σχέδια στο καπέλο. Είχα γυρισμένη την πλάτη προς το παράθυρο. Δε με έβλεπε στο πρόσωπο. Μάλλον κατάλαβε ότι επιθεωρούσα τον κήπο, όσο μπορούσα να δω. Όμορφα είναι, είπα χαμογελώντας. Μην εμπιστεύεσαι τίποτα, είπε, συνεχίζοντας την κουβέντα από κει που την αφήσαμε. Να, ακόμη και τα λουλούδια μπροστά σου, ορισμένα τουλάχιστον, σαρκοβόρα είναι.

2010-10-10T02:00:00.001+03:00

Είδα στον ύπνο μου τον Καλογερά. Λινό καλοσιδερωμένο εκρού κοστούμι, μιας άλλης εποχής. Στο σπίτι της Κηφισιάς με τα μπορντώ παραθυρόφυλλα. Κυριακή. Καθόταν σταυροπόδι στο τραπεζάκι της αυλής και διάβαζε. Έπιασα διστακτικά το μάνταλο στη θορυβώδη αυλόπορτα. Σήκωσε το βλέμμα με περιέργεια προσπαθώντας να εντοπίσει από μακριά τον επισκέπτη, παραμέρισε λίγο με το χέρι τις φυλλωσιές, αφουγκράστηκε τον ήχο των βημάτων. Έπειτα άνοιξε τα χέρια του σε έκταση, όπως όταν υποδεχόμαστε έναν άνθρωπο.

2010-10-06T17:39:00.000+03:00

Ένα όνειρο δεν πρέπει ίσως ποτέ να γίνει πραγματικότητα, αλλιώς χάνεται το συστατικό του ονείρου για πάντα. Η υλοποίηση μπορεί να μας αιφνιδιάσει δυσάρεστα.

2010-10-05T00:01:00.001+03:00

Το να κρατιέσαι από την ελπίδα, τη στιγμή που αυτή είναι πια παράλογη για την ύπαρξη, είναι κάτι που δημιουργεί μια ανείπωτη μοναξιά. Καλύτερα τότε μοιάζει ν' αφεθεί κανείς στο άγνωστο τέλος.

2010-10-03T15:02:00.002+03:00

Μάνος, όνειρο. Συζητάμε γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο παρτιτούρες, χαρτιά και βιβλία. Και είναι μεγάλη η διαφορά ανάμεσα 50 με 60; - ρωτάω, σχεδόν με απορία. Αβυσσαλέα, απαντάει αργά, σα να τονίζει το κάθε γράμμα.

2010-10-01T13:05:00.005+03:00

Μέσα από το νεαρό δάσος κατέβηκα στο ποτάμι. Καθόταν ήρεμος και στοχαζόταν. Προσπάθησε, είπε, να μην αφήσεις τους φόβους σου και την οργή να σε μετατρέψουν μια μέρα σε καθίκι.